§0¤ §1¤ journ§5¤l temp§2¤: wh§6¤t §7¤ rec§4¤d §3¤ review

Zapisz oczekiwany stan rynku, datę, do której musi mieć znaczenie, oraz fakt, który by ją unieważnił. Określ, czy pozycja ma zapewnić ekspozycję na kierunek, ochronę, dochód czy zmienność. Plan transakcji opcyjnej daje temu zapisowi przed transakcją jasny punkt wyjścia.

Unikaj zapisywania wyłącznie „byczo” lub „niedźwiedzio”. Uwzględnij oczekiwany zakres ruchu, jego tempo, założenie zmienności implikowanej oraz zdarzenie lub cenę, które zmieniłyby Twoje zdanie. Teza, której nie da się zmierzyć, niewiele może Cię nauczyć po transakcji.

Zapisz instrument bazowy, klasę opcji, call lub put, kurs wykonania, wygaśnięcie, stronę, liczbę, mnożnik, typ zlecenia, cenę limitu, znacznik czasu i rachunek. Zachowaj potwierdzenie zlecenia i każdą realizację, zamiast kopiować tylko średnią cenę. Jak czytać potwierdzenie transakcji opcyjnej wyjaśnia, które pola należy uzgadniać.

Dodaj dostępne przy wejściu bid, ask, midpoint, wyświetlany rozmiar i spread. Zaznacz, czy zlecenie zrealizowało się w całości, częściowo czy po wielu cenach. Dziennik powinien pokazywać, co rynek oferował w chwili decyzji, a nie późniejsze kwotowanie, które sprawia, że realizacja wygląda na łatwiejszą.

W każdym istotnym punkcie kontrolnym zapisz cenę instrumentu bazowego, pozostałe dni, zmienność implikowaną, mark opcji lub kwotowanie możliwe do zrealizowania, open interest, gdy ma znaczenie, oraz rozmiar pozycji. Porównaj obserwację z korzystną, niezmienioną i niekorzystną ścieżką w planie scenariuszy opcji.

Pozycja może poruszać się w oczekiwanym kierunku, a mimo to tracić, ponieważ ruch był spóźniony, zmienność spadła albo spread się rozszerzył. Z drugiej strony zyskowny mark nie dowodzi, że pierwotna teza była trafna. Trzymaj ścieżkę rynku i jakość decyzji jako osobne pola.

Aktualizuj dziennik, gdy zwiększasz, zmniejszasz, rolujesz, wykonujesz pozycję albo otrzymujesz assignment. W przypadku pozycji wieloczłonowej wypisz każdą nogę przed i po zmianie, obciążenie lub uznanie netto, pozostałą liczbę oraz nową maksymalną stratę. Jak obliczać zysk i stratę opcji oddziela wartości za akcję od gotówkowych sum kontraktu.

Zapisz siłę nabywczą, wymóg depozytu, opłaty, rozliczenie w akcjach lub gotówce oraz wszelkie powstałe długie lub krótkie akcje. Krótka noga może zostać objęta assignment, gdy inna noga pozostaje otwarta, dlatego assignment opcji należy do dziennika, nawet gdy końcowa wypłata wygląda na określoną.

Po zamknięciu lub wygaśnięciu oblicz zrealizowany wynik na podstawie rzeczywistych realizacji, opłat, mnożnika i liczby. Zachowaj każdy pozostały mark jako niezrealizowany, zamiast mieszać go z wynikiem zamkniętym. Zrealizowany a niezrealizowany P&L opcji wyjaśnia to rozróżnienie księgowe.

Następnie oceń proces: Czy teza była konkretna? Czy kontrakt pasował do okna czasowego? Czy rozmiar mieścił się w limicie straty? Czy przestrzegałeś reguł unieważnienia i wyjścia? Przegrana transakcja może otrzymać dobrą ocenę procesu, a szczęśliwy zysk może ujawnić niebezpieczne pominięcie.

Raz w tygodniu pogrupuj wpisy według strategii, instrumentu bazowego, horyzontu wygaśnięcia, kierunku i warunków rynkowych. Szukaj powtarzających się kosztów realizacji, spóźnionych wejść, zbyt dużych pozycji, ignorowanych unieważnień lub niespodzianek związanych z assignment. Zmieniaj jedną regułę naraz, aby móc stwierdzić, czy nowy proces rzeczywiście pomógł.

Zachowaj krótką sekcję „następna transakcja” z jednym zachowaniem do powtórzenia, jednym do zatrzymania i jednym pytaniem do sprawdzenia. Dzięki temu dziennik staje się używanym punktem odniesienia, a nie archiwum otwieranym dopiero po trudnej stracie.