§0¤ w§4¤ r§1¤te ¤0¤ expect§2¤ncy: §5¤ 90% c§3¤n still lose

Zacznij od jednej reguły określającej, co liczy się jako transakcja. Spread dwunogowy otwarty i zamknięty jako jedna pozycja jest jedną obserwacją, a nie zyskowną krótką nogą plus niezwiązaną z nią stratną długą nogą.

Stosuj tę samą regułę do częściowych wyjść i rolowania. Przepływy gotówkowe rolowania zachowaj powiązane z pierwotną pozycją, nawet jeśli dziennik zapisuje także transakcję zamykającą i nowe otwarcie osobno.

W przeciwnym razie zamykanie małych zwycięzców przy pozostawianiu dużych przegranych może stworzyć imponujący win rate, który nie opisuje ogólnego wyniku rachunku.

Odróżnij historyczny win rate od szacowanego przez platformę prawdopodobieństwa zysku. Pierwszy opisuje próbę, a drugie zależy od modelu i określonego przyszłego wyniku.

Osobny przewodnik po prawdopodobieństwie zysku wyjaśnia pytanie modelowe. Tutaj zadaniem jest uzgodnienie rejestru transakcji z faktycznie zarobionymi lub straconymi dolarami.

W uproszczonym modelu obejmującym wyłącznie wygrane i przegrane zdefiniuj dane wejściowe przed obliczeniem. Przez cały czas używaj tej samej waluty i konwencji rozmiaru pozycji.

Średni wynik netto = p × W − (1 − p) × L − C.

Użycie średnich historycznych daje średni wynik próby. Użycie założonych prawdopodobieństw i wypłat daje oczekiwaną wartość scenariusza. Żadne z tych obliczeń nie dowodzi, że dane wejściowe utrzymają się w przyszłości.

W rejestrach zawierających transakcje zakończone na zero lub nieregularne wyniki zsumuj zysk lub stratę netto każdej zakończonej transakcji i podziel przez łączną liczbę transakcji. Dzięki temu nie pomijasz po cichu niewygodnych obserwacji.

Jeśli W i L już zawierają wszystkie koszty, nie odejmuj C ponownie. Klasyfikuj wygraną konsekwentnie: mały zysk przed opłatami może być stratą po opłatach.

• p: ułamek transakcji wygranych, zapisany jako liczba dziesiętna
• W: średnia wygrana transakcja przed osobno rejestrowanymi kosztami
• L: bezwzględna kwotowa strata średniej przegranej transakcji przed tymi kosztami
• C: średni koszt zakończonej transakcji, naliczony raz w obliczeniu

Rozważ hipotetyczny bull put spread 100/95 z tym samym wygaśnięciem, kredytem netto 0.50 i mnożnikiem 100 akcji. Dwa kursy wykonania dzieli $5.

Jego pełny zysk przy wygaśnięciu wynosi $50. Jego pełna strata przy wygaśnięciu wynosi ($5 − $0.50) × 100 = $450 przed kosztami, przy założeniu, że dwie nogi spreadu są obsługiwane razem zgodnie z planem.

Wynika to ze struktury wypłaty w przewodniku OIC po bull put spread.

Aby odizolować arytmetykę, załóż, że 90 transakcji przynosi pełne $50, a 10 traci pełne $450. Rzeczywiste spready mogą również zakończyć się między tymi wynikami albo zostać zamknięte wcześniej; nie jest to backtest.

Średni wynik netto wynosi −$2 na transakcję. W tym przykładzie jedna pełna strata $450 pochłania dziewięć pełnych zysków po $50, zanim zapłacone zostaną jakiekolwiek koszty.

Otrzymany kredyt opcyjny nie jest tym samym co zakończony zysk. Zobowiązanie do zamknięcia lub rozliczenia spreadu musi być ujęte w rejestrze.

• Wygrane transakcje: 90 × $50 = $4,500.
• Przegrane transakcje: 10 × $450 = $4,500.
• Wynik przed kosztami: $0 mimo dziewięciu wygranych transakcji na dziesięć.
• Koszty hipotetyczne: 100 × $2 = $200; wynik netto: −$200.

Przyrównaj równanie expectancy do zera i rozwiąż je względem p. Przy dodatnich W i L wymagany win rate wynosi (L + C) ÷ (W + L).

Dla tego przykładu ($450 + $2) ÷ ($50 + $450) = 0.904, czyli 90.4%. Założone 90% znajduje się poniżej tego progu.

To próg win rate, a nie próg rentowności spreadu względem ceny akcji. Ten drugi wynosi $100 − $0.50 = $99.50 przy wygaśnięciu przed kosztami.

Zmiana kursów wykonania, wcześniejsze realizowanie zysków albo dodanie stopa zmienia rozkład wyników. Przelicz ponownie zarówno średnie zyski, jak i średnie straty, zamiast zachowywać tę starą wartość wejściową, która wygląda atrakcyjniej.

Utrzymaj zysk $50, stratę $450 i koszt $2 z przykładu. Sama zmiana p daje trzy różne oczekiwane wyniki.

To przypadki wrażliwości, a nie prognozy. Pokazują, jak bardzo wynik zależy od prawdopodobieństwa, którego można nie znać dokładnie.

Sprawdź także większe koszty realizacji albo niższy średni zysk. Gdy modelowana przewaga znika po niewielkiej zmianie założenia, zapisz tę kruchość, zamiast przedstawiać tylko najlepszy przypadek.

• Przy 85% wygranych: 0.85 × $50 − 0.15 × $450 − $2 = −$27 na transakcję.
• Przy 90% wygranych: 0.90 × $50 − 0.10 × $450 − $2 = −$2 na transakcję.
• Przy 95% wygranych: 0.95 × $50 − 0.05 × $450 − $2 = $23 na transakcję.

Profit factor dzieli łączny zysk z wygranych transakcji przez bezwzględną łączną stratę z przegranych transakcji. Określ, czy wyniki transakcji są przed kosztami czy po kosztach.

Przed kosztami profit factor w przykładzie wynosi $4,500 ÷ $4,500 = 1.00. Przypisanie $2 do każdej transakcji daje zwycięzcom netto $4,320 i straty netto $4,520, czyli profit factor około 0.956.

Ten sam rejestr ma więc win rate 90%, ujemny średni wynik netto i skorygowany o koszty profit factor poniżej jedności. Wskaźniki są zgodne, gdy ich definicje są zgodne.

Gdy w próbie nie ma stratnych transakcji, mianownik wynosi zero. Nieokreślony lub wyglądający na nieskończony profit factor nie dowodzi, że strategia nie ma ryzyka spadku.

Osiemnaście wygranych w 20 transakcjach i 900 wygranych w 1,000 transakcji daje w obu przypadkach 90%. Zawierają jednak różną ilość dowodów, a żaden z tych stosunków nie ustala prawdopodobieństwa kolejnej transakcji.

Nakładające się transakcje na tym samym instrumencie bazowym mogą dzielić jeden szok rynkowy. Liczenie każdej jako niezależnego sukcesu może zawyżać ilość niezależnych dowodów w rejestrze.

Liczy się także rozmiar pozycji. Jeśli przegrane pozycje są większe niż wygrane, średnia na kontrakt może ukrywać rzeczywistą stratę rachunku. Przeglądaj zarówno ustandaryzowane wyniki transakcji, jak i księgę gotówkową.

Dodatnia szacowana średnia nie jest limitem obsunięcia. Kilka strat może pojawić się przed jakimikolwiek zyskami, a rachunek z dźwignią może nie wytrzymać takiej sekwencji.

Zobacz omówienie dźwigni OIC, aby zrozumieć, dlaczego ekspozycję i spadek trzeba rozważać osobno od częstotliwości wygranych.

Wybierz okres przeglądu przed wybraniem transakcji. Uzgodnij kompletną próbę z rejestrami brokera i pokaż pozostałą ekspozycję otwartych pozycji obok wyników zrealizowanych.

• Zapisz pełną pozycję, liczby, mnożnik i wszystkie przepływy gotówkowe wejścia i wyjścia
• Powiąż częściowe wyjścia, rolowanie, wykonanie, assignment i wynikowe pozycje w akcjach
• Oddziel prowizje i opłaty od poślizgu już odzwierciedlonego w rzeczywistych cenach realizacji
• Raportuj razem dolary netto, liczbę transakcji, średnią wygraną, średnią stratę i największą stratę
• Zachowaj widoczne daty próby, reguły wyjścia i zmiany rozmiaru pozycji

Nie naliczaj ponownie modelowanej kary za bid-ask, gdy rzeczywiste ceny realizacji już uwzględniają jej wpływ. Backtesty wykorzystujące kwotowania midpointu potrzebują osobnego, wyraźnego założenia dotyczącego realizacji.

Niska delta opcji jest wrażliwością cenową, a nie dowodem, że Twój proces transakcyjny wygrywa z uzupełniającym odsetkiem. Wyjaśnienie delty omawia to rozróżnienie.

Obliczenia tutaj są oryginalną hipotetyczną arytmetyką, a nie bieżącymi kwotowaniami, osobistymi wynikami transakcji ani przetestowaną strategią. Oceniają rejestr lub zestaw założeń; nie rekomendują kupna ani sprzedaży opcji.

Po stronie realizacji przejdź dalej do kosztów handlu opcjami i listy kontrolnej rejestrów transakcji.