Współczynnik aktywności zawodowej a wskaźnik zatrudnienia: różnice

W statystykach amerykańskiego Bureau of Labor Statistics (BLS) wszystkie trzy miary pochodzą z badania Current Population Survey (CPS). Ich wzory są następujące:

• LFPR = siła robocza ÷ ludność cywilna nieprzebywająca w instytucjach, w wieku 16 lat i więcej × 100
• EPOP = liczba pracujących ÷ ta sama populacja bazowa × 100
• U-3 = liczba bezrobotnych ÷ siła robocza × 100

Siła robocza obejmuje osoby pracujące i bezrobotne zgodnie z definicjami CPS. LFPR mierzy udział populacji bazowej, który pracuje lub został sklasyfikowany jako bezrobotny. EPOP pokazuje udział osób pracujących. U-3 odpowiada na węższe pytanie: jaka część siły roboczej jest bezrobotna? [Pojęcia i definicje CPS w BLS]({source:blsCpsConcepts}) opisują te kategorie.

Amerykańska populacja bazowa nie oznacza wszystkich mieszkańców bez ograniczeń. Krajowe CPS obejmuje cywilów w wieku co najmniej 16 lat mieszkających poza instytucjami w 50 stanach i Dystrykcie Kolumbii; wyklucza osoby pełniące czynną służbę wojskową oraz mieszkańców instytucji, takich jak więzienia i placówki opieki. Jest to definicja statystyki USA i nie musi odpowiadać zakresowi danych o rynku pracy w innym kraju.

CPS to comiesięczne badanie gospodarstw domowych. Status danej osoby wynika z jej pracy i poszukiwania zatrudnienia w tygodniu referencyjnym, a nie z tego, czy pobiera zasiłek dla bezrobotnych. Co do zasady za pracującą uznaje się osobę, która w tym tygodniu przepracowała co najmniej godzinę w pracy najemnej, pracowała we własnej firmie, przepracowała co najmniej 15 godzin bez wynagrodzenia w firmie członka rodziny albo miała pracę, od której była chwilowo nieobecna.

Osoba bez pracy jest zwykle klasyfikowana jako bezrobotna, jeśli była gotowa do pracy i aktywnie jej szukała w ciągu czterech tygodni przed tygodniem referencyjnym. Odrębna zasada dotyczy osób czasowo zwolnionych, które oczekują na powrót do pracy. Osoba, która nie pracuje i nie spełnia kryteriów bezrobocia, znajduje się poza siłą roboczą. [Przewodnik BLS o pomiarze bezrobocia]({source:blsGovernmentMeasuresUnemployment}) wyjaśnia te reguły.

Samo stwierdzenie „chcę pracować” nie wystarcza więc, by zaliczyć kogoś do bezrobotnych w U-3. Osoba może przestać spełniać kryterium aktywnego poszukiwania i przejść poza siłę roboczą, mimo że nie znalazła pracy. Z kolei ktoś, kto właśnie zaczął aktywnie szukać, może wejść do siły roboczej jako osoba bezrobotna jeszcze przed zatrudnieniem.

Załóżmy, że hipotetyczna populacja bazowa CPS liczy 1000 osób: 600 pracuje, 40 jest bezrobotnych według kryteriów CPS, a 360 znajduje się poza siłą roboczą. Siła robocza liczy zatem 640 osób. To wyłącznie założenia do pokazania rachunku, a nie dane BLS ani opis konkretnego miesiąca.

LFPR i EPOP mają ten sam mianownik, czyli 1000 osób, dlatego można je porównywać jako udziały populacji bazowej. U-3 wykorzystuje w mianowniku 640 osób w sile roboczej. Wynik 6,25% nie oznacza zatem, że bezrobotnych jest 6,25% wszystkich 1000 osób. W przykładzie bezrobotni stanowią 40 ÷ 1000 = 4% populacji bazowej, ale ten udział nie jest stopą U-3.

Przyjmijmy teraz, że pięć z 40 osób bezrobotnych przestaje aktywnie szukać pracy i nie podlega wyjątkowi dla osób czasowo zwolnionych. Nie znajdują zatrudnienia, więc liczba pracujących nadal wynosi 600. W tym przykładzie zakładamy, że te osoby nie spełniają już kryterium aktywnego poszukiwania i przechodzą poza siłę roboczą; populacja bazowa pozostaje równa 1000.

Siła robocza zmniejsza się z 640 do 635 osób, a liczba bezrobotnych z 40 do 35. LFPR spada więc z 64% do 63,5%; EPOP pozostaje na poziomie 60%; U-3 obniża się z 40 ÷ 640 = 6,25% do 35 ÷ 635 ≈ 5,51%. Stopa U-3 maleje, mimo że nie przybywa osób pracujących. Dzieje się tak, bo pięć osób sklasyfikowano poza siłą roboczą, a mianownik U-3 również się zmniejszył.

To symulacja zmiany klasyfikacji przy niezmiennej populacji, a nie twierdzenie, że każda osoba przestająca szukać ma ten sam powód lub sytuację. Niektóre osoby, które chcą pracować, mogą nadal należeć do kategorii osób marginalnie związanych z siłą roboczą według CPS i być uwzględnione w szerszej mierze U-6. Wyjaśnia to przewodnik o różnicy między U-3 a U-6.

Jeśli populacja bazowa i definicje są spójne, LFPR i U-3 łączą się arytmetycznie z EPOP. Siła robocza to liczba pracujących plus bezrobotnych, dlatego:

EPOP = LFPR × (1 − stopa bezrobocia U-3)

Do mnożenia użyj wartości dziesiętnych. W pierwszym przykładzie 0,64 × (1 − 0,0625) = 0,60, czyli EPOP wynosi 60%. Po opuszczeniu siły roboczej przez część osób 0,635 × (1 − 0,0551) ≈ 0,60. Tożsamość pokazuje, dlaczego LFPR i U-3 mogą spadać, choć EPOP pozostaje bez zmian. Wyniki obliczeń na opublikowanych, zaokrąglonych wskaźnikach mogą nieznacznie się różnić.

W rzeczywistości zmienia się też populacja bazowa oraz liczba pracujących, bezrobotnych i osób poza siłą roboczą. Zmiana LFPR może odzwierciedlać napływ do siły roboczej lub odejście z niej; zmiana EPOP pokazuje liczbę pracujących w relacji do populacji bazowej. Żaden z tych wskaźników samodzielnie nie wskazuje, czy przyczyną jest starzenie się ludności, nauka, opieka nad rodziną, zdrowie, migracja czy popyt na pracę. Przed interpretacją wartości łącznej sprawdź strukturę wieku i grup demograficznych.

LFPR mierzy uczestnictwo w sile roboczej według zasad CPS, a nie udział osób aktualnie pracujących. EPOP pokazuje bardziej bezpośrednio, jaka część populacji bazowej została sklasyfikowana jako pracująca, ale nie mierzy liczby godzin, płac, dopasowania kwalifikacji do pracy, stabilności zatrudnienia ani chęci podjęcia większej liczby godzin. Dwie populacje mogą mieć taki sam EPOP, ale inny podział na osoby w sile roboczej i poza nią.

Żadna z tych trzech miar nie opisuje w pełni dobrobytu ani całego niezaspokojonego popytu na pracę. Wskaźniki zbiorcze nie pokazują, dlaczego dana osoba nie należy do siły roboczej, jak długo szuka zatrudnienia ani jaka jest sytuacja poszczególnych gospodarstw domowych. Zależność między bezrobociem a produkcją omawia prawo Okuna i PKB; to inne zagadnienie niż definicje wskaźników rynku pracy.

CPS szacuje status zatrudnienia na podstawie próby gospodarstw domowych, a nie spisu wszystkich mieszkańców. BLS stosuje wagi do odpowiedzi, aby reprezentowały populację docelową. Wyniki mogą zatem podlegać błędom próby i błędom innym niż losowanie, na przykład różnicom w odpowiedziach, brakom odpowiedzi czy błędnej klasyfikacji. Niewielka zmiana z miesiąca na miesiąc nie zawsze dowodzi dużej, trwałej zmiany na rynku pracy.

Porównując miesiące lub wykresy, dopasuj zakres wieku i populacji, okres referencyjny oraz sposób korekty sezonowej. Dane skorygowane sezonowo porównuj z danymi poddanymi tej samej korekcie, a nie z wartościami nieskorygowanymi. Metody, kontrole populacji i rewizje mogą zmieniać porównania historyczne. [Podręcznik metod CPS BLS]({source:blsCpsHandbook}) omawia projekt badania, ważenie i estymację. Inny wskaźnik makroekonomiczny, nominalny i realny PKB, odpowiada na odrębne pytanie o produkcję.

Jeśli pytasz, jaka część populacji bazowej pracuje lub szuka pracy według CPS, sprawdź LFPR. Jeśli chodzi o udział osób sklasyfikowanych jako pracujące, sprawdź EPOP. Jeśli pytasz, jaka część siły roboczej jest bezrobotna, sprawdź U-3. Wskaźniki są powiązane, bo korzystają z tych samych składników, ale ich mianowniki nie są takie same.

Gdy U-3 spada, przed stwierdzeniem, że więcej osób znalazło pracę, porównaj LFPR i EPOP. Jeśli EPOP rośnie, sprawdź, czy wzrost dotyczy głównie niektórych grup wiekowych albo wynika z czynników sezonowych. Gdy LFPR spada, nie przypisuj zmiany jednej przyczynie bez dodatkowych danych. Podanie okresu, populacji bazowej i definicji BLS ułatwia precyzyjną interpretację.