U-3 a U-6: czym różnią się te stopy bezrobocia?

Amerykańskie Biuro Statystyki Pracy (BLS) publikuje kilka miar niewykorzystania zasobów pracy opartych na badaniu Current Population Survey (CPS). U-3 to wskaźnik, który media zwykle nazywają „stopą bezrobocia”. U-6 obejmuje szerszą sytuację: oprócz osób bezrobotnych według oficjalnej definicji uwzględnia także osoby, które chcą pracować, ale nie szukały aktywnie pracy w ostatnich czterech tygodniach, oraz osoby pracujące w niepełnym wymiarze z przyczyn ekonomicznych.

Nie chodzi o to, że jeden wskaźnik jest prawidłowy, a drugi błędny. Miary inaczej klasyfikują osoby i stosują różne mianowniki. U-3 odpowiada na pytanie, jaka część zasobu siły roboczej jest bezrobotna według kryteriów CPS. U-6 obejmuje też niektóre formy niewykorzystania możliwości pracy. [Definicje BLS miar od U-1 do U-6]({source:blsCpsConcepts}) pokazują dokładnie, kto należy do poszczególnych kategorii.

CPS to comiesięczne badanie gospodarstw domowych. Populacją bazową są osoby cywilne w wieku co najmniej 16 lat, które nie przebywają w instytucjach. Ta grupa stanowi podstawę wielu statystyk CPS, ale nie jest mianownikiem U-3. Mianownikiem U-3 jest zasób siły roboczej, czyli suma pracujących i bezrobotnych. Osoby, które nie pracują i nie spełniają kryteriów aktywnego poszukiwania pracy, zwykle pozostają poza zasobem siły roboczej.

W CPS za pracującą uznaje się zazwyczaj osobę, która w tygodniu referencyjnym przepracowała co najmniej godzinę za wynagrodzenie lub we własnej firmie, przepracowała co najmniej 15 godzin bez wynagrodzenia w firmie prowadzonej przez członka rodziny albo była czasowo nieobecna w pracy. Bezrobotna to osoba, która w tym tygodniu nie pracowała, była gotowa podjąć pracę i aktywnie jej szukała w ciągu poprzednich czterech tygodni. Wyjątek stanowią osoby czasowo zwolnione, które oczekują na powrót do pracy. [Przewodnik BLS o pomiarze bezrobocia]({source:blsGovernmentMeasuresUnemployment}) wyjaśnia te zasady.

Otrzymywanie zasiłku dla bezrobotnych nie jest warunkiem zaliczenia do bezrobotnych w U-3. BLS nie zlicza po prostu wniosków o zasiłek: ktoś może spełniać kryteria CPS, nie pobierając świadczenia, a sam fakt jego otrzymywania nie przesądza o klasyfikacji w tygodniu referencyjnym. Liczba wniosków o zasiłek i oficjalna stopa bezrobocia nie są więc wymiennymi miarami.

U-3 oblicza się następująco:

U-3 = liczba bezrobotnych ÷ zasób siły roboczej × 100

Ponieważ mianownikiem jest wyłącznie zasób siły roboczej, osoby chcące pracować, ale niedawno nieposzukujące aktywnie zatrudnienia, nie trafiają ani do licznika, ani do mianownika U-3. U-4 rozszerza oba elementy o pracowników zniechęconych: osoby, które chcą pracować i są dostępne w tygodniu referencyjnym (z wyjątkiem czasowej choroby), szukały pracy w ciągu ostatnich 12 miesięcy albo od zakończenia ostatniej pracy, jeśli skończyła się w tym okresie, lecz nie robiły tego w ostatnich czterech tygodniach z powodów związanych z rynkiem pracy.

Jeśli liczbę zniechęconych pracowników oznaczymy jako D, wzór U-4 wynosi (bezrobotni + D) ÷ (zasób siły roboczej + D). Pracownicy zniechęceni stanowią część osób marginalnie związanych z rynkiem pracy. U-4 jest zatem szersza niż U-3, ale nadal nie obejmuje wszystkich osób z tej grupy.

U-5 obejmuje wszystkie osoby marginalnie związane z rynkiem pracy, w tym pracowników zniechęconych. Nie pracują, chcą pracować i są dostępne, by rozpocząć pracę w tygodniu referencyjnym (z wyjątkiem czasowej choroby); szukały pracy w ciągu ostatnich 12 miesięcy albo od zakończenia ostatniej pracy, jeśli skończyła się w tym okresie, ale nie w ostatnich czterech tygodniach. Nie są bezrobotne według U-3, bo nie spełniają wymogu niedawnego poszukiwania pracy. U-5 dodaje całą tę grupę do licznika i mianownika.

U-6 dodaje do licznika jeszcze osoby pracujące w niepełnym wymiarze z przyczyn ekonomicznych. Zwykle przepracowały od 1 do 34 godzin w tygodniu referencyjnym z powodu ograniczenia godzin, słabej koniunktury lub braku możliwości znalezienia pracy w pełnym wymiarze. Osoby, które zazwyczaj pracują na część etatu, muszą też deklarować chęć i gotowość do pracy w pełnym wymiarze. Nadal są jednak pracujące, więc nie zwiększają mianownika U-6. [Tabela BLS miar od U-1 do U-6]({source:blsAlternativeMeasuresTable}) zestawia te definicje.

Pozbawiona tekstu ilustracja pojęciowa w tym artykule oddziela grupę uwzględnianą w U-3 od dodatkowych grup wchodzących do U-6. Nie przedstawia wartości liczbowych ani bieżących danych o zatrudnieniu.

Załóżmy na potrzeby przykładu, że zasób siły roboczej liczy 600 osób: 576 pracuje, a 24 są bezrobotne. Poza zasobem siły roboczej jest 18 osób marginalnie związanych z rynkiem pracy, w tym 7 zniechęconych pracowników. Wśród 576 pracujących 12 osób pracuje w niepełnym wymiarze z przyczyn ekonomicznych. Wszystkie liczby są hipotetyczne i służą wyłącznie pokazaniu wzorów; nie są aktualnymi danymi BLS.

12 osób pracujących w niepełnym wymiarze jest już w grupie 576 pracujących. U-6 dodaje je do licznika jako osoby, których praca nie jest w pełni wykorzystana, ale nie dodaje ich ponownie do mianownika. Z kolei 18 osób marginalnie związanych nie należy do zasobu siły roboczej U-3, dlatego w U-5 i U-6 pojawiają się zarówno w liczniku, jak i w mianowniku. Stąd różne wyniki.

Różnica między tymi wartościami procentowymi nie jest bezpośrednim pomiarem jednej konkretnej grupy. U-6 obejmuje wszystkie osoby marginalnie związane, a nie tylko pracowników zniechęconych, i dodaje także osoby pracujące w niepełnym wymiarze z przyczyn ekonomicznych. Ponadto mianownik rośnie o całą grupę marginalnie związaną. Ponieważ zmieniają się licznik i mianownik, różnicy stóp nie można odczytać jako „odsetka pracowników zniechęconych”.

Sytuacja tych grup jest odmienna. Osoby marginalnie związane nie pracują i nie szukały aktywnie zatrudnienia w ostatnich czterech tygodniach; osoby pracujące w niepełnym wymiarze z przyczyn ekonomicznych mają pracę. U-6 łączy te grupy z bezrobotnymi, aby pokazać szersze pojęcie. Nie oznacza to, że każda z tych osób jest bezrobotna w tym samym sensie ani że doświadcza takich samych trudności.

U-3 przydaje się do śledzenia części zasobu siły roboczej, która jest bezrobotna według kryteriów CPS. U-6 dodaje kontekst dotyczący osób, które niedawno przestały szukać pracy, oraz tych, które pracują krócej, niż by chciały. Szerszy zakres nie czyni z U-6 kompletnej miary trudności ekonomicznych ani najlepszej odpowiedzi na każde pytanie. Wskaźnik nie opisuje wynagrodzeń, stabilności zatrudnienia, sytuacji gospodarstwa domowego ani dopasowania pracy do kwalifikacji.

Przydatnym uzupełnieniem są dwa wskaźniki: współczynnik aktywności zawodowej to zasób siły roboczej ÷ ludność cywilna poza instytucjami w wieku 16 lat i więcej; wskaźnik zatrudnienia do ludności to liczba pracujących ÷ ta sama populacja. Ponieważ mianownikiem U-3 jest tylko zasób siły roboczej, stopa bezrobocia może spaść, gdy część osób przestanie szukać pracy i opuści zasób siły roboczej, nawet jeśli wskaźnik zatrudnienia do ludności nie wzrośnie. Warto więc patrzeć na te dane łącznie.

Wyniki CPS pochodzą z badania próbnego, więc miesięczne szacunki są obciążone niepewnością statystyczną. Niewielka zmiana nie musi oznaczać precyzyjnie potwierdzonej zmiany w całej populacji. BLS może aktualizować szacunki lub założenia dotyczące populacji. Przed porównaniem sprawdź datę publikacji, tydzień referencyjny i przypisy do tabeli. [Podręcznik metod CPS BLS]({source:blsCpsHandbook}) opisuje badanie i jego ograniczenia.

Porównuj też dane o takim samym statusie korekty sezonowej: skorygowane z skorygowanymi albo nieskorygowane z nieskorygowanymi. Liczba dni roboczych i wzorce sezonowe mogą zniekształcać nieporównywalne zestawienia. Nie zestawiaj skorygowanej sezonowo U-3 z nieskorygowaną U-6 tak, jakby miały wspólną podstawę.

Używaj U-3, gdy pytanie dotyczy oficjalnej stopy bezrobocia, a U-6, gdy chcesz uwzględnić również część osób marginalnie związanych z rynkiem pracy i pracujących w niepełnym wymiarze z przyczyn ekonomicznych. To różne statystyczne spojrzenia, a nie prognozy, kompletne miary dobrostanu ani liczby osób pobierających zasiłek. Uzupełnieniem wiedzy o wskaźnikach gospodarczych będą artykuły o nominalnym i realnym PKB, CPI, PCE i deflatorze PKB oraz ryzyku opcji przed FOMC, publikacją CPI i raportem o zatrudnieniu.