Czym jest krzywa Beveridge’a? Oferty pracy, bezrobocie i efektywność dopasowań

Krzywa Beveridge’a podsumowuje relację między osobami bez pracy a nieobsadzonymi stanowiskami. W USA stopa bezrobocia pochodzi z Current Population Survey (CPS), badania gospodarstw domowych, a wakaty z Job Openings and Labor Turnover Survey (JOLTS), badania pracodawców. Wykres zestawia więc dwie zagregowane miary pochodzące z różnych badań. Nie przypisuje każdej osobie bezrobotnej konkretnej oferty pracy.

Każdy punkt oznacza dany okres: liczbę osób bezrobotnych i liczbę otwartych stanowisk. Zestawienie punktów z wielu okresów pomaga ocenić, czy dostępnych możliwości pracy jest dużo, czy mało w stosunku do liczby osób szukających zatrudnienia. BLS publikuje amerykański wykres ze stopą wakatów na osi pionowej i bezrobociem na poziomej.

To narzędzie diagnostyczne, a nie katalog przyczyn zmian. Wpływają na nie rekrutacje, odejścia z pracy, skład osób szukających zatrudnienia i zgodność kwalifikacji z wakatami. Dlatego z jednego punktu lub ruchu na wykresie nie da się samodzielnie wywnioskować, co się wydarzyło.

Na osi poziomej stopa bezrobocia oznacza udział siły roboczej sklasyfikowanej jako bezrobotna według definicji badania gospodarstw domowych CPS. Osoby tymczasowo zwolnione, które oczekują na powrót do pracy, mogą być uznane za bezrobotne nawet bez aktywnego poszukiwania pracy; wyjaśniają to definicje CPS BLS. Na osi pionowej stopa wakatów JOLTS pokazuje wakaty jako część sumy zatrudnionych i otwartych stanowisk. Obie wartości wyraża się w procentach, lecz pochodzą z różnych pojęć i metod zbierania danych.

Krzywa Beveridge’a zazwyczaj opada: gdy rynek pracy słabnie, stopa wakatów często maleje, a bezrobocie rośnie. Przy silniejszym popycie na pracowników firmy na ogół otwierają więcej stanowisk, a bezrobocie jest niższe. To typowa zależność zagregowana, nie prawo mówiące, że każdy spadek liczby wakatów wywoła określony wzrost bezrobocia.

Krzywa często jest wypukła. Na jej bardziej stromym górnym odcinku stopa wakatów może mocno spaść, podczas gdy bezrobocie wzrośnie nieznacznie. Na bardziej płaskim odcinku taki sam spadek wakatów może wiązać się z większym wzrostem bezrobocia. Krzywizna i położenie zależą od warunków na rynku pracy; nie ma jednego stałego kształtu właściwego dla każdego okresu.

JOLTS liczy stanowiska otwarte w ostatnim dniu roboczym miesiąca referencyjnego, jeśli spełniają trzy warunki: istnieje konkretne stanowisko i dostępna jest praca; pracę można rozpocząć w ciągu 30 dni; pracodawca aktywnie poszukuje kandydatów spoza danej jednostki. Ogłoszenie bez realnego stanowiska, praca z odległym terminem rozpoczęcia albo rekrutacja ograniczona do przeniesień wewnętrznych nie spełnia tej definicji. Szczegóły podaje definicja wakatów JOLTS BLS.

Stopę wakatów oblicza się następująco:

Stopa wakatów = liczba wakatów ÷ (liczba zatrudnionych + liczba wakatów) × 100

Przykładowo, przy 920 zatrudnionych i 80 otwartych stanowiskach wynik to 80 ÷ (920 + 80) × 100 = 8%. To przykład rachunkowy, a nie obserwacja BLS. Mianownik ma znaczenie: stopa nie jest tym samym co sama liczba ogłoszeń. Porównywanie surowej liczby wakatów między gospodarkami lub grupami o różnej wielkości może wprowadzać w błąd.

Wakaty są zasobem mierzonym w jednym momencie, na koniec miesiąca. Zatrudnienia i odejścia są strumieniami liczonymi przez cały miesiąc. Liczba zatrudnionych w JOLTS ma ponadto odrębny okres referencyjny. FAQ JOLTS BLS opisuje te różnice. Przy danych według wielkości pracodawcy trzeba pamiętać, że klasy wielkości dotyczą zakładów, a nie całych firm, oraz uwzględniać ograniczenia opisane w metodologii klasyfikacji wielkości JOLTS.

Gdy ofert pracy jest dużo w porównaniu z liczbą bezrobotnych, osobie szukającej zatrudnienia przeciętnie łatwiej znaleźć pracę. Gdy wakatów jest mało, a bezrobotnych dużo, dopasowanie bywa trudniejsze. Efektywność dopasowań oznacza, jak skutecznie osoby poszukujące pracy spotykają się z odpowiednimi stanowiskami, z uwzględnieniem czasu, informacji, kwalifikacji i lokalizacji.

Ta zależność nie jest liniowa. Gdy wakatów jest znacznie więcej niż dostępnych pracowników, dodatkowe stanowiska mogą konkurować o tych samych kandydatów. Wpływ kolejnego wakatu na liczbę zatrudnień może więc być inny niż na bardziej zrównoważonym rynku. To jeden z powodów, dla których krzywa się wygina i spadek wakatów na jej górnym odcinku nie musi oznaczać proporcjonalnego wzrostu bezrobocia.

Znaczenie ma także napływ osób tracących pracę do bezrobocia. Jeśli rośnie liczba odejść lub zwolnień, bezrobocie może wzrosnąć nawet wtedy, gdy stopa wakatów niewiele się zmienia. Jeżeli kwalifikacje, branże lub lokalizacje ofert nie odpowiadają kwalifikacjom i miejscu zamieszkania poszukujących, nieobsadzone stanowiska mogą współistnieć z wysokim bezrobociem. Krzywa zagregowana pokazuje wynik, a nie konkretną przyczynę tarć.

Ruch wzdłuż tej samej krzywej zakłada, że podstawowa zależność pozostaje bez zmian. Gdy popyt na pracę słabnie, pracodawcy mogą ograniczać liczbę wakatów. Przy pozostałych czynnikach bez zmian punkt przesuwa się w dół na osi wakatów i w prawo na osi bezrobocia. To wyjaśnienie koncepcyjne, a nie prawo określające kolejność lub skalę reakcji.

Rozważmy trzy hipotetyczne punkty: A to bezrobocie 3,5% i wakaty 6,0%; B to 3,8% i 5,0%; C to 5,0% i 5,0%. Wszystkie punkty i wartości są wymyślone na potrzeby ilustracji, nie są rzeczywistymi danymi. Przejście z A do B prowadzi w prawo i w dół, zgodnie z ruchem wzdłuż tej samej krzywej: stopa wakatów spada o 1 punkt procentowy, a bezrobocie rośnie o 0,3 punktu.

W punkcie C stopa wakatów jest taka sama jak w B, lecz bezrobocie jest wyższe. Taki układ może być zgodny z przesunięciem krzywej na zewnątrz, na przykład wskutek gorszego dopasowania, zmiany struktury kwalifikacji lub branż albo wzrostu liczby osób tracących pracę. Te trzy wymyślone wartości nie dowodzą jednak przyczyny przesunięcia. Trzeba sprawdzić rzeczywiste dane, definicje, badania, przepływy zatrudnień i odejść oraz kontekst danego okresu.

Punkt wyjścia ma znaczenie. Gdy rynek jest bardzo napięty, a wakatów jest znacznie więcej niż dostępnych pracowników, część dodatkowych stanowisk może być trudna do obsadzenia. Ograniczenie części wakatów może zmniejszyć konkurencję firm o pracowników bez natychmiastowego dużego wzrostu bezrobocia. Jeśli rynek jest bardziej zrównoważony lub już słaby, taki sam spadek może wiązać się z większym wzrostem bezrobocia.

Znaczenie mają też odejścia z pracy. Gdy firmy ograniczają ogłoszenia, ale utrzymują większość zatrudnionych, wpływ na liczbę osób tracących pracę jest inny niż w przypadku szerokich zwolnień. Do siły roboczej mogą wchodzić nowe osoby szukające pracy, a inni mogą przestać jej szukać. Stopa bezrobocia zależy od przepływów do bezrobocia i z niego, nie tylko od liczby opublikowanych ofert.

Notatka pracowników Federal Reserve z 29 lipca 2022 r. analizowała możliwość miękkiego lądowania za pomocą modelu krzywej Beveridge’a i określonych założeń dotyczących jej kształtu, efektywności dopasowań oraz stopy odejść. Wnioski dotyczą symulacji i założeń z tej notatki; nie są uniwersalną prognozą ani aktualną oceną gospodarki. Analiza Federal Reserve z 2022 r. pokazuje, dlaczego punkt wyjścia i zwolnienia trzeba rozpatrywać razem z wakatami. Sama notatka zaznacza też, że poglądy autorów nie muszą odzwierciedlać stanowiska całej Rezerwy Federalnej.

Krzywa Beveridge’a nie wskazuje daty rozpoczęcia recesji, oficjalnego prawdopodobieństwa recesji ani gwarancji miękkiego lądowania. Wakaty mogą spadać, gdy firmy ograniczają rekrutację bez dużych zwolnień, ale mogą też maleć podczas szerszego osłabienia popytu. Aby rozróżnić te sytuacje, warto śledzić zatrudnienia, zwolnienia i inne odejścia, liczbę bezrobotnych, aktywność zawodową, przepracowane godziny, produkcję i dochody.

Na odczyt wpływają także rewizje, korekty sezonowe i zmiany metodologii. Wstępne szacunki JOLTS mogą być korygowane po otrzymaniu dodatkowych odpowiedzi, a aktualizacja czynników sezonowych może zmienić dane historyczne. CPS i JOLTS pochodzą z różnych badań, więc ich okres, zakres i niepewność nie są identyczne. Wykres BLS pomaga dostrzec wzór, ale nie usuwa tych różnic.

Krzywa nie rozstrzyga też, czy zmianę spowodował popyt ogółem, kwalifikacje, lokalizacja, aktywność zawodowa czy polityka. Widoczne przesunięcie wskazuje, że historyczna relacja mogła się zmienić; samo w sobie nie dowodzi przyczyny. Jej ustalenie wymaga dodatkowych dowodów oraz omówienia ich ograniczeń.

Najpierw sprawdź kierunek osi: bezrobocie na osi x, stopa wakatów na osi y. Ustal, czy dane są odsezonowane, które miesiące porównujesz, czy chodzi o stopy czy liczby bezwzględne oraz kiedy zrewidowano serię. Nie interpretuj pojedynczego punktu w oderwaniu od wcześniejszego przebiegu, zatrudnień i odejść w tym samym okresie.

Następnie rozdziel trzy pytania: czy zmieniły się wakaty; czy punkt przesunął się wzdłuż tej samej krzywej, czy zmieniła się sama relacja; i czy inne dane wskazują na zmianę popytu albo zwolnień. To odrębne kwestie. Krzywa pomaga uporządkować analizę rynku pracy, ale sama nie wskazuje przyczyny, właściwej polityki ani przyszłego wyniku.

Dla szerszego kontekstu porównaj tekst o miękkim lądowaniu i recesji, sposobie obliczania przez BLS stóp bezrobocia U-3 i U-6 oraz związku między produkcją a bezrobociem opisywanym prawem Okuna. Artykuły dotyczą powiązanych, lecz różnych zagadnień: wyników cyklu koniunkturalnego, definicji bezrobocia oraz relacji produkcji i rynku pracy.