Kecenderungan Mengguna Marginal (MPC): Formula, Contoh dan MPS

“Marginal” merujuk kepada tindak balas terhadap pendapatan tambahan. Dalam contoh isi rumah yang mudah, MPC bertanya berapa banyak penggunaan berubah apabila pendapatan boleh guna berubah. Jika penggunaan meningkat 60 sen bagi setiap dolar tambahan pendapatan boleh guna sepanjang tempoh kajian, MPC bagi tindak balas itu ialah 0.60 atau 60%.

Dalam ekonomi, konsep ini sering ditulis sebagai terbitan penggunaan berbanding pendapatan. Untuk pengiraan daripada data yang diperhatikan atau contoh, versi perubahan terhingga lebih mudah digunakan:

MPC = perubahan penggunaan ÷ perubahan pendapatan

Ulasan literatur tentang kejutan pendapatan oleh penyelidik Lembaga Gabenor Federal Reserve mentakrifkan MPC secara luas sebagai terbitan penggunaan berbanding pendapatan. Ulasan itu juga menunjukkan bahawa MPC yang dilaporkan bergantung pada takrif pendapatan dan penggunaan yang dipilih penyelidik serta tindak balas yang dianggarkan. Istilah itu sahaja tidak menerangkan pilihan tersebut. Lihat [ulasan Federal Reserve tentang tindak balas penggunaan terhadap kejutan pendapatan]({source:fedIncomeShocksConsumption}).

MPC perlu dikaitkan dengan tempoh tertentu. Anggaran mungkin menerangkan perbelanjaan dalam tempoh seminggu, suku tahun atau susulan yang lebih panjang. Isi rumah boleh membelanjakan sebahagian perubahan pendapatan dengan segera, menyimpan sebahagian, membayar hutang atau mengubah pembelian kemudian. Pernyataan “MPC ialah 0.60” tidak lengkap tanpa perubahan pendapatan, ukuran penggunaan, populasi dan tempoh tindak balas yang dinyatakan.

Dalam contoh perubahan terhingga, bandingkan penggunaan dan pendapatan orang atau kumpulan yang sama, dengan mata wang dan tempoh ukuran yang sama. Katakan sebuah isi rumah hipotesis menerima tambahan $500 pendapatan boleh guna berbanding senario perbandingan dalam satu suku tahun, dan penggunaannya pada suku itu meningkat $300. Pengiraannya ialah:

MPC = $300 ÷ $500 = 0.60

Hasil itu bermaksud penggunaan berubah 60 sen bagi setiap dolar tambahan pendapatan dalam contoh rekaan dan tempoh yang dinyatakan. Nilai $500 dan $300 hanyalah ilustrasi, bukannya dapatan tinjauan atau tindak balas tipikal isi rumah. Pengiraan ini juga menganggap perubahan penggunaan yang diukur ialah tindak balas yang sedang dikaji; perbandingan mudah sebelum dan selepas tidak membuktikan pendapatan sahaja yang menyebabkannya.

Jika perubahan pendapatan negatif, kekalkan tanda yang sepadan. Jika pendapatan turun $500 dan penggunaan turun $300, ΔC ÷ ΔY juga ialah 0.60. Jika satu sumber melaporkan perubahan dalam dolar dan sumber lain dalam peratus, nisbah itu tidak boleh dibandingkan secara langsung tanpa skala dan kaedah yang sama.

Bagi perubahan kecil, MPC boleh difahami sebagai kecerunan setempat. Bagi kejutan pendapatan lebih besar, tindak balas mungkin berlainan sepanjang julat tersebut. Oleh itu, satu nisbah merumuskan perubahan tertentu; ia tidak membuktikan kecerunan sama terpakai bagi setiap dolar, isi rumah atau tempoh.

Kecenderungan menabung marginal (MPS) membandingkan perubahan simpanan dengan perubahan pendapatan. Dalam model dua kegunaan yang sama, jika baki $200 daripada tambahan $500 disimpan, maka:

MPS = $200 ÷ $500 = 0.40

Apabila model memperuntukkan keseluruhan perubahan pendapatan hanya kepada penggunaan atau simpanan, dan kedua-duanya diukur bagi tempoh yang sama, MPC + MPS = 1. Dalam contoh itu, 0.60 + 0.40 = 1. Hubungan pelengkap ini bergantung pada andaian model tentang kegunaan pendapatan; ia bukan peraturan untuk menggabungkan statistik dengan takrif atau tempoh berlainan.

Kecenderungan purata menjawab soalan lain. Kecenderungan purata untuk mengguna (APC) ialah jumlah penggunaan dibahagi jumlah pendapatan; kecenderungan purata untuk menabung (APS) ialah jumlah simpanan dibahagi jumlah pendapatan. Sebaliknya, MPC dan MPS menggunakan perubahan pada pembilang serta penyebut. Isi rumah boleh membelanjakan bahagian besar daripada jumlah pendapatannya tetapi mempunyai MPC berlainan bagi perubahan pendapatan baharu.

Perbezaan ini serupa dengan perbezaan antara aras dan kecerunan. C ÷ Y menerangkan bahagian purata pada satu titik; ΔC ÷ ΔY menunjukkan perubahan penggunaan apabila pendapatan berubah. Jangan gantikan satu nisbah dengan yang lain apabila membaca artikel atau anggaran dasar.

Dalam model isi rumah, penyelidik mungkin mengkaji pendapatan kasar, pendapatan boleh guna selepas cukai dan pindahan, atau kejutan pendapatan tertentu. Penyebutnya mesti sepadan dengan soalan. Biro Analisis Ekonomi A.S. (BEA) mentakrifkan pendapatan peribadi boleh guna (DPI) sebagai pendapatan peribadi selepas ditolak cukai peribadi semasa, dan menerangkannya sebagai pendapatan yang tersedia untuk dibelanjakan atau disimpan. Agregat akaun negara ini tidak sama tepat dengan gaji bersih yang diterima seorang pekerja. [Takrif pendapatan dan perbelanjaan peribadi BEA]({source:beaPersonalIncomeOutlaysDefinitions}) menerangkan skopnya.

Penggunaan juga perlu ditakrifkan. Perbelanjaan penggunaan peribadi (PCE) BEA mengukur barangan dan perkhidmatan yang dibeli oleh atau bagi pihak penduduk A.S. PCE merangkumi sesetengah pembelian yang dibayar pihak ketiga serta transaksi imputasi; skopnya lebih luas daripada wang yang dilihat keluar daripada akaun bank keluarga. [Bab PCE dalam Buku Panduan NIPA]({source:beaNipaPceMethods}) menerangkan liputan dan layanan perakaunannya.

Perkara ini penting apabila mengira nisbah agregat seperti ΔPCE ÷ ΔDPI. Nisbah tersebut menerangkan cara dua jumlah yang diterbitkan berubah bersama; ia bukan secara automatik MPC pada peringkat isi rumah atau anggaran sebab-akibat tentang cara kejutan pendapatan tertentu mengubah perbelanjaan. BEA juga mentakrifkan simpanan peribadi sebagai DPI ditolak perbelanjaan peribadi. Perbelanjaan peribadi merangkumi PCE, bayaran faedah peribadi dan bayaran pindahan peribadi semasa. Oleh sebab PCE hanya satu komponen perbelanjaan itu, perubahan PCE tidak secara mekanikal merupakan songsangan kepada perubahan simpanan peribadi BEA.

Sebelum mengira nisbah daripada data sebenar, catat siri pendapatan, siri penggunaan, populasi yang diliputi, asas harga dan tempoh. Jika skop, kekerapan atau tarikh semakan kedua-dua siri berbeza, hasilnya mungkin mencampurkan perbezaan pengukuran dengan perubahan tingkah laku.

Tambahan satu dolar tidak menghasilkan perubahan penggunaan yang sama bagi semua isi rumah. Keadaan yang wajar diperiksa termasuk simpanan cair, tanggungan hutang, akses kepada kredit, ketidakpastian pendapatan akan datang dan sama ada perubahan pendapatan dijangka berterusan. Faktor ini perlu dikaji; ia bukan formula yang menetapkan MPC tetap bagi setiap kumpulan pendapatan atau kekayaan.

Masa juga penting. Bayaran sekali sahaja dan kenaikan pendapatan yang berkekalan membawa pertimbangan perancangan yang berlainan. Sesetengah isi rumah mungkin menggunakan perubahan sementara untuk membeli sesuatu atau membayar bil tertunggak; yang lain mungkin menyimpannya sebagai penampan. Kajian yang mengira perbelanjaan pada bulan pertama sahaja mungkin berbeza daripada kajian yang menjejaki pembelian selama setahun, walaupun kedua-duanya menggunakan istilah MPC.

Ukuran penggunaan yang dipilih juga boleh mengubah hasil. Kajian mungkin mengira barangan tidak tahan lama sahaja, merangkumi perkhidmatan, menjejaki pembelian kad atau menggunakan ukuran perbelanjaan isi rumah yang lebih luas. Pembelian barangan tahan lama boleh berlaku secara tidak sekata dan mungkin diawalkan atau ditangguhkan. Baca tindak balas yang dilaporkan bersama hasil yang benar-benar diperhatikan oleh penyelidik.

Ulasan Federal Reserve menyusun literatur berdasarkan kaedah, data, takrif penggunaan dan kejutan pendapatan. Ia ialah ulasan literatur oleh penulisnya, bukannya anggaran MPC rasmi Lembaga Gabenor atau dakwaan bahawa satu nilai terpakai kepada semua isi rumah. Halaman tersebut menyatakan penyelidikan FEDS mewakili pandangan penulis dan kesimpulannya mungkin awal. Batasan itu sebahagian daripada konteks sumber.

<!-- learn:illustration -->

Nisbah mudah antara dua siri yang diterbitkan boleh menerangkan pergerakan bersama, tetapi tidak mengasingkan puncanya. Penggunaan dan pendapatan mungkin berubah serentak disebabkan pekerjaan, harga, komposisi isi rumah, keadaan kredit atau peristiwa lain. Penganalisis yang ingin menganggar kesan kejutan pendapatan terhadap penggunaan memerlukan perbandingan yang mengambil kira perkara yang mungkin berlaku tanpa kejutan tersebut.

Ulasan Federal Reserve mengenal pasti tiga pendekatan umum dalam literatur: model ekonomi berstruktur, eksperimen semula jadi yang membandingkan kumpulan terjejas dengan kumpulan perbandingan, dan tinjauan yang bertanya cara orang menjangka mereka akan bertindak terhadap perubahan hipotesis. Setiap pendekatan mempunyai kekuatan dan batasan. Model bergantung pada andaian; eksperimen semula jadi bergantung pada peristiwa dan kumpulan perbandingan; tinjauan mengukur jangkaan yang dinyatakan, bukan semestinya pembelian yang diperhatikan.

Kaedah ini mungkin menganggar tindak balas berlainan. Kajian mungkin meneliti perubahan yang dijangka atau tidak dijangka, menggunakan pendapatan kasar atau boleh guna, dan memerhati penggunaan dalam jangka masa berlainan. MPC yang dianggarkan bergantung pada pilihan ini. Dua anggaran yang kelihatan berbeza mungkin menjawab soalan berlainan, bukannya bercanggah.

Oleh itu, anggaran MPC bukan secara automatik ramalan untuk bayaran seterusnya atau hukum sebab-akibat bagi setiap isi rumah. Untuk menilai sejauh mana hasil boleh digeneralisasikan, periksa reka bentuk kajian dan takrif sumber tersebut.

MPC dan pengganda fiskal menerangkan langkah berlainan. MPC ialah tindak balas penggunaan isi rumah terhadap perubahan pendapatan. Pengganda fiskal mengaitkan tindak balas keluaran seluruh ekonomi dengan perubahan dasar yang ditakrifkan serta senario kontrafaktual. MPC boleh menjadi input kepada model perbelanjaan mudah; MPC bukan tindak balas akhir KDNK itu sendiri.

Dalam model pengenalan dengan harga tetap, MPC malar, tanpa cukai atau import, tanpa had kapasiti dan tanpa tindak balas dasar monetari, pusingan perbelanjaan berulang menghasilkan formula pengganda = 1 ÷ (1 − MPC). Jika MPC hipotesis ialah 0.60, model itu memberikan 2.5. Hasil ini datang daripada andaian yang dipermudah; ia bukan pengganda terukur bagi ekonomi sebenar atau ramalan bahawa bayaran $1 akan menaikkan KDNK sebanyak $2.50.

Analisis sebenar perlu mempertimbangkan isi rumah yang menerima pendapatan, bahagian yang dibelanjakan dalam tempoh ukuran, import, cukai, simpanan, had bekalan, pembiayaan dan tindak balas dasar. Panduan pengganda fiskal menerangkan sebab anggaran keluaran memerlukan rangsangan, horizon dan kontrafaktual yang jelas.

Sebelum membandingkan MPC dalam artikel atau kajian, semak perkara berikut:

• Pendapatan: Adakah perubahan itu melibatkan pendapatan kasar, boleh guna, buruh, pindahan, kekal atau sementara?
• Penggunaan: Barangan, perkhidmatan atau perbelanjaan apa yang dikira, dan untuk siapa?
• Tempoh: Berapa lama selepas pendapatan berubah pembelian diukur?
• Kaedah: Adakah angka itu nisbah deskriptif, anggaran berasaskan eksperimen, hasil model atau jawapan tinjauan?
• Skop: Isi rumah, negara dan tempoh manakah yang diwakili?
• Tafsiran: Adakah sumber menganggar tindak balas sebab-akibat, menerangkan pergerakan bersama atau menggambarkan model?

Untuk takrif DPI dan PCE dalam akaun negara A.S., lihat panduan berkaitan tentang [pendapatan peribadi dan pendapatan boleh guna](/learn/personal-income-vs-disposable-income-vs-personal-outlays-explained). Panduan jualan runcit berbanding PCE menerangkan sebab satu siri jualan runcit tidak meliputi seluruh konsep penggunaan BEA.