Apakah Kecenderungan Mengguna Sut (MPC)? Formula, Contoh dan Batasannya

Dalam fungsi penggunaan mudah, C = a + cYd: C ialah penggunaan, Yd ialah pendapatan boleh guna, a ialah penggunaan yang tidak diterangkan oleh pendapatan boleh guna semasa dalam model ringkas ini, manakala c ialah kecenderungan mengguna sut. Dalam model yang licin, c menunjukkan perubahan C yang berkaitan dengan perubahan kecil pada Yd. Bagi perubahan terhingga yang diperhatikan, penganalisis lazimnya mengira ΔC ÷ ΔYd sepanjang tempoh yang dinyatakan. Takrif ini saling berkaitan, tetapi nisbah perubahan terhingga ialah purata tindak balas sepanjang tempoh itu, bukannya bukti bahawa setiap unit tambahan memberi kesan yang sama.

Simbol perlu ditakrifkan sebelum nisbah boleh ditafsirkan. Penganalisis mungkin mengkaji sebuah isi rumah atau sekumpulan isi rumah, mengukur tindak balas selama seminggu, setahun atau lebih lama, serta merangkumi semua penggunaan atau hanya pembelian terpilih. Kajian yang meneliti transaksi kad runcit selama dua minggu menjawab soalan yang berbeza daripada kajian yang menjejaki penggunaan isi rumah selama setahun. Singkatan MPC sahaja tidak menerangkan pilihan tersebut.

Bagi akaun negara A.S., Biro Analisis Ekonomi (BEA) mentakrifkan pendapatan peribadi boleh guna (DPI) sebagai pendapatan peribadi selepas ditolak cukai semasa peribadi, iaitu pendapatan yang tersedia kepada individu untuk dibelanjakan atau disimpan. Perbelanjaan penggunaan peribadi (PCE) merangkumi barangan dan perkhidmatan yang dibeli oleh atau bagi pihak penduduk A.S. Konsep ini berguna untuk jumlah agregat A.S., tetapi tinjauan isi rumah, model atau akaun negara negara lain mungkin mentakrifkan pendapatan dan penggunaan secara berbeza. Anggaran yang teliti menyatakan pemboleh ubahnya dan tidak mengandaikan setiap sumber menggunakan istilah BEA. {source:beaPersonalIncomeOutlaysDefinitions}

MPC menerangkan hubungan antara perubahan. Ia bukan pecahan keseluruhan pendapatan isi rumah yang dibelanjakan dan tidak menentukan sama ada perbelanjaan berlaku serta-merta atau kemudian. MPC yang kecil pada bulan pertama boleh wujud bersama tindak balas terkumpul yang lebih besar sepanjang setahun jika sebahagian pendapatan tambahan dibelanjakan kemudian. Sebaliknya, kenaikan pembelian sementara boleh diikuti tempoh yang lebih perlahan jika orang ramai mempercepat pembelian yang memang dirancang. Nyatakan sama ada angka itu jangka pendek, terkumpul atau disetahunkan.

Gunakan unit, populasi dan tempoh masa yang sama bagi kedua-dua perubahan:

MPC perubahan terhingga = perubahan penggunaan yang diukur ÷ perubahan pendapatan boleh guna yang diukur

Katakan pendapatan boleh guna isi rumah ringkas ialah $3,000 dan perbelanjaan penggunaannya $2,400 bagi tempoh yang dipilih. Dalam perbandingan hipotesis, pendapatan meningkat kepada $3,500 dan perbelanjaan meningkat kepada $2,580 bagi tempoh yang sejenis. Perubahan pendapatan ialah $500 dan perubahan penggunaan ialah $180, jadi MPC perubahan terhingga ialah $180 ÷ $500 = 0.36. Dalam contoh ini, penggunaan yang diukur meningkat sebanyak $0.36 bagi setiap dolar tambahan pendapatan dalam tempoh yang dinyatakan.

Semua angka direka untuk mengajar pengiraan. Tempoh pengukuran adalah seragam, manakala pengaruh lain dalam perbandingan dianggap tetap demi penerangan. Angka ini bukan tindak balas isi rumah yang diukur atau anggaran ekonomi semasa. Jika pendapatan dan penggunaan direkodkan dalam mata wang, asas harga atau tempoh yang berlainan, nisbah itu mungkin tidak bermakna sehingga semuanya diselaraskan. Untuk perbandingan merentas masa, penyelidik boleh melaraskan nilai wang mengikut inflasi agar perubahan jumlah penggunaan dapat dipisahkan daripada kenaikan harga; nyatakan jika angka menggunakan harga semasa.

Contoh ini mengandaikan kenaikan $180 ialah tindak balas penggunaan. Dalam data sebenar, dua pemerhatian yang berubah serentak tidak membuktikan bahawa perubahan pendapatan menyebabkan perubahan perbelanjaan. Pekerjaan, harga, kredit, komposisi isi rumah, jangkaan pendapatan masa depan atau peristiwa lain mungkin turut berubah. Anggaran MPC sebab-akibat memerlukan perbandingan yang munasabah tentang penggunaan yang akan berlaku tanpa perubahan pendapatan. Aritmetiknya mudah; mengenal pasti bahagian pembilang yang berpunca daripada kejutan itu lebih sukar.

Jangan terus menganggap baki $320 sebagai “simpanan”. Dalam belanjawan kelas yang sangat ringkas dan hanya mempunyai pendapatan, penggunaan dan simpanan, identiti perakaunan akan meletakkan bakinya sebagai simpanan. Perbelanjaan isi rumah sebenar turut merangkumi perkara seperti bayaran faedah dan pindahan, dan keluarga boleh menggunakan wang untuk membayar hutang atau membeli aset. Ukuran simpanan peribadi BEA ialah DPI ditolak semua perbelanjaan peribadi, bukannya DPI ditolak PCE sahaja. Pembilang MPC ialah perubahan penggunaan yang ditakrifkan; ia tidak mengelaskan setiap dolar yang lain. {source:beaPersonalIncomeOutlaysDefinitions}

Kecenderungan purata untuk menggunakan (APC) membandingkan paras: penggunaan dibahagikan dengan pendapatan boleh guna. MPC pula membandingkan perubahan. Dalam contoh, APC sebelum perubahan ialah $2,400 ÷ $3,000 = 0.80, atau 80%. Selepas perubahan, APC ialah $2,580 ÷ $3,500, kira-kira 73.7%. MPC bagi perubahan itu ialah 0.36, atau 36 sen bagi setiap dolar tambahan. Angka ini berbeza kerana menjawab soalan yang berlainan: APC menggambarkan bahagian purata perbelanjaan bagi sesuatu tempoh, manakala MPC menggambarkan tindak balas terhadap perubahan pendapatan tertentu.

Fungsi penggunaan garis lurus menjelaskan perbezaannya. Jika C = a + cYd, maka APC = C ÷ Yd = a ÷ Yd + c, manakala kecerunan c ialah MPC. Selagi terma autonomi a bukan sifar, nisbah purata tidak sama dengan kecerunan. Persamaan ini ialah model pengajaran, bukannya dakwaan bahawa satu garis lurus menerangkan setiap isi rumah atau tempoh. Perbelanjaan boleh bertindak balas secara berbeza pada tahap pendapatan yang berlainan; kekayaan, kredit, jangkaan dan masa turut mempengaruhi nisbah yang diperhatikan.

Konsep buku teks yang berkaitan ialah kecenderungan mengguna sut untuk menyimpan (MPS). Dalam model sempit yang menganggap setiap dolar tambahan pendapatan boleh guna sama ada digunakan atau disimpan, MPC + MPS = 1. Hubungan pelengkap ini tidak semestinya terpakai jika “simpanan” diukur melalui takrif perakaunan yang berbeza atau pengiraan memisahkan penggunaan daripada pembayaran hutang, faedah, cukai, pindahan dan pembelian aset. Takrifkan identiti belanjawan sebelum menggunakan jumlah tersebut.

APC boleh melebihi 1 dalam sesuatu tempoh jika perbelanjaan dibiayai melalui pinjaman atau sumber yang dikumpul sebelum ini. Begitu juga, anggaran MPC perubahan terhingga daripada data empirikal tidak semestinya terhad antara sifar dengan satu: masa, ralat pengukuran, perubahan pendapatan yang saling mengimbangi, pembelian barangan tahan lama atau tempoh perbandingan boleh menghasilkan anggaran negatif atau melebihi satu. Model mudah mungkin menetapkan had sebagai andaian. Tafsirkan anggaran mengikut data dan modelnya, bukan berdasarkan julat universal yang dianggap wujud.

Penyebutnya mungkin perubahan pendapatan boleh guna, pindahan sekali beri atau bayaran balik cukai, perubahan masa gaji diterima atau perubahan nilai kekayaan. Semua ini tidak boleh saling menggantikan. MPC berasaskan pendapatan bertanya bagaimana penggunaan berubah bagi setiap dolar perubahan pendapatan; MPC berasaskan kekayaan bertanya bagaimana penggunaan berubah bagi setiap dolar perubahan nilai aset. Aset mungkin tidak boleh dibelanjakan serta-merta dan tindak balasnya mungkin mengambil tempoh yang berbeza. Laporan yang hanya menyatakan “MPC ialah 0.2” tidak memberitahu perkara yang berubah dan untuk siapa.

Tempoh perubahan itu dijangka berterusan juga boleh mempengaruhi tindak balas. Bayaran sementara dan kenaikan pendapatan berkekalan tidak semestinya mengubah pandangan isi rumah tentang sumber sepanjang hayat pada kadar yang sama. Pejabat Belanjawan Kongres (CBO) menjelaskan bahawa dalam analisis dasar fiskalnya, pemotongan cukai sementara lazimnya memberi kesan lebih kecil terhadap pembelian isi rumah berbanding pemotongan kekal kerana ia kurang mengubah pendapatan boleh guna sepanjang hayat. CBO turut menyatakan bahawa kesan perbelanjaan langsung bergantung pada keadaan kewangan isi rumah yang terjejas. Ini ialah hubungan berasaskan model dan bukti dalam analisis CBO, bukannya janji bahawa setiap dasar sementara mempunyai MPC tertentu. {source:cboFiscalPolicyEffects}

Masa dan kebolehjangkaan turut penting untuk tafsiran. Pendapatan yang diterima tanpa diduga mungkin digunakan secara berbeza daripada pendapatan yang diketahui lebih awal; bayaran yang dijangka boleh mempengaruhi perbelanjaan sebelum diterima. Isi rumah yang menggunakan bayaran untuk melunaskan bil telah mengubah kedudukan kewangannya, tetapi bayaran itu tidak semestinya merupakan pembelian baharu barangan dan perkhidmatan seperti yang direkodkan sebagai penggunaan dalam PCE. Oleh itu, penyelidik perlu menyatakan sama ada tindak balas merujuk kepada pembelian, perbelanjaan yang lebih luas, pembayaran hutang atau niat yang dilaporkan. Ini ialah hasil yang berbeza.

Sebagai contoh, penganalisis boleh menganggarkan secara berasingan tindak balas dua minggu terhadap bayaran balik EITC, tindak balas setahun terhadap rebat sekali beri dan tindak balas jangka panjang terhadap perubahan upah kekal. Jangan susun anggaran ini seolah-olah penyebut dan tempohnya sama. Nyatakan kejutan, kumpulan penerima, kategori perbelanjaan dan tempoh pemerhatian sebelum membandingkan MPC.

MPC agregat lazimnya ialah jumlah tindak balas penggunaan dibahagikan dengan jumlah perubahan pendapatan bagi kumpulan dan tempoh yang ditakrifkan. Jika isi rumah i menerima perubahan pendapatan ΔYdᵢ dan bertindak balas dengan MPCᵢ, nisbah perubahan terhingga agregat ialah Σ(MPCᵢ × ΔYdᵢ) ÷ ΣΔYdᵢ, dengan andaian perubahan isi rumah diukur secara konsisten. Ini ialah tindak balas yang ditimbang mengikut jumlah perubahan pendapatan, bukannya semestinya purata mudah MPC setiap isi rumah.

Pertimbangkan pindahan hipotesis: isi rumah A menerima $100 dan mempunyai MPC 0.80, maka penggunaan meningkat $80. Isi rumah B menerima $900 dan mempunyai MPC 0.20, maka penggunaan meningkat $180. Jumlah pendapatan meningkat $1,000 dan penggunaan meningkat $260, lalu MPC agregat ialah 0.26. Purata tanpa pemberat bagi 0.80 dan 0.20 ialah 0.50, tetapi angka itu tidak menggambarkan tindak balas agregat bagi pembahagian wang ini. Jika dasar menyasarkan penerima yang berbeza, tindak balas agregat boleh berubah walaupun MPC isi rumah yang dimodelkan kekal sama.

Contoh ini mengandaikan perubahan pendapatan kedua-dua isi rumah positif serta takrif penggunaan dan tempohnya sama. Jika kejutan positif dan negatif bercampur, pemberat populasi berbeza atau isi rumah masuk dan keluar daripada sampel, penyebut serta tafsirannya memerlukan perhatian lanjut. Purata mudah setiap individu mungkin menjawab soalan deskriptif, tetapi tidak semestinya meramalkan tindak balas dasar yang memberi jumlah berlainan kepada kumpulan berlainan.

CBO menyatakan bahawa dalam analisisnya, tambahan pendapatan boleh guna berkemungkinan meningkatkan pembelian isi rumah berpendapatan rendah lebih banyak berbanding isi rumah berpendapatan tinggi. CBO turut mempertimbangkan sama ada perubahan cukai bersifat sementara dan keadaan kewangan isi rumah yang terjejas. Ini menyokong persoalan tentang siapa yang menerima perubahan pendapatan, tetapi tidak menetapkan susunan universal bagi semua kumpulan, dasar atau kategori penggunaan. Komposisi penerima ialah sebahagian daripada persoalan pengukuran dan dasar. {source:cboFiscalPolicyEffects}

MPC menerangkan tindak balas penggunaan terhadap perubahan pendapatan. Pengganda fiskal membandingkan tindak balas output yang lebih luas dengan rangsangan dasar yang ditakrifkan sepanjang tempoh tertentu. MPC boleh menjadi satu input tingkah laku dalam model makroekonomi ringkas, tetapi pengganda turut bergantung pada perkara yang memulakan proses, siapa menerima pendapatan, import, cukai, harga, kapasiti pengeluaran, kadar faedah, tindak balas dasar dan cara output diukur.

Dalam model kelas ekonomi tertutup yang paling ringkas, andaikan penggunaan C = a + cY dengan MPC c yang tetap; output memenuhi Y = C + I + G; dan pelaburan, cukai, import, harga, kadar faedah serta kapasiti kekal. Jika pembelian kerajaan G meningkat sebanyak ΔG, maka ΔY = ΔG + cΔY kerana pusingan pertama output tambahan menjadi pendapatan dan sebahagian c daripadanya kembali sebagai penggunaan. Penyusunan semula memberikan ΔY ÷ ΔG = 1 ÷ (1 − c). Jika c = 0.60, pengganda perbelanjaan model ialah 2.5. Ini hasil algebra bersyarat, bukannya ramalan.

Andaianlah yang menentukan hasil tersebut. Model menganggap output baharu tersedia apabila permintaan meningkat, harga dan keadaan pembiayaan tetap, tiada cukai atau import, serta tindak balas penggunaan sut yang stabil. Jika cukai berkadar atau import menyerap sebahagian pendapatan, persamaan berubah. Jika pengeluaran terhad, permintaan boleh mempengaruhi harga dan bukannya kuantiti. Jika dasar monetari bertindak balas, perbelanjaan yang sensitif terhadap kadar faedah mungkin diimbangi. Jangan gunakan 1 ÷ (1 − MPC) sebagai anggaran langsung kesan KDNK sebenar tanpa menyemak struktur model.

BEA menjelaskan bahawa saiz pengganda makroekonomi berkait rapat dengan MPC kerana perubahan pendapatan boleh mencetuskan pusingan perbelanjaan baharu yang semakin kecil serta kebocoran melalui simpanan atau pembelian di luar ekonomi yang berkaitan. Makalah BEA membincangkan andaian dan penggunaan pengganda input-output serantau, dan secara jelas membezakannya daripada pengganda makroekonomi negara. Jangan gantikan pengganda fiskal negara dengan pengganda kesan projek serantau atau anggap mana-mana daripadanya sebagai MPC. {source:beaMpcAndMultiplierRelationship}

CBO juga memisahkan kesan langsung terhadap perbelanjaan daripada kesan tidak langsung yang diringkaskan melalui pengganda permintaan. CBO menggunakan bukti dasar serupa untuk kesan perbelanjaan langsung dan model makroekonomi untuk kesan tidak langsung, serta memberikan julat kerana anggarannya tidak pasti. Pemisahan ini menjelaskan mengapa MPC sesebuah isi rumah, tindak balas penggunaan pusingan pertama bagi sesuatu dasar dan tindak balas output keseluruhan tidak patut menggunakan label yang sama. Untuk nisbah pada peringkat dasar dan keadaan bandingan, baca Apakah Pengganda Fiskal? Perbelanjaan, Cukai dan KDNK. {source:cboFiscalPolicyEffects}

Satu kertas kerja Lembaga Gabenor Federal Reserve oleh Sahm, Shapiro dan Slemrod mengkaji rebat rangsangan sekali beri A.S. pada 2008. Kaedah berasaskan tinjauan itu menukar kategori dan masa perbelanjaan yang dilaporkan kepada anggaran MPC agregat kira-kira satu pertiga selepas setahun. Penulis menjelaskan bahawa penukaran jawapan “belanja sebahagian besar” kepada taburan MPC individu bergantung pada andaian, dan keadaan bandingan tanpa rebat tidak dapat diperhatikan dengan pasti. Kertas itu meneliti perbelanjaan langsung dan tindak balas hutang; ia tidak menganggarkan kesan keseimbangan umum atau pengganda fiskal. Ini satu episod sejarah di A.S., bukannya parameter isi rumah universal atau anggaran semasa. {source:fed2008RebateMpc}

Nota berasingan Lembaga Gabenor Federal Reserve mengkaji kelewatan dua minggu dalam pengeluaran bayaran balik EITC pada 2017 yang berpunca daripada dasar. Penulis menganggarkan penerima membelanjakan kira-kira 14 hingga 15 sen bagi setiap dolar bayaran balik di kedai runcit dan restoran dalam masa dua minggu. Ukuran itu meliputi sebahagian kecil—kira-kira satu pertiga—daripada PCE agregat dan tempohnya pendek. Mereka menyatakan bahawa peluasan kepada jumlah perbelanjaan akan membayangkan tindak balas lebih besar, tetapi angka peluasan itu tidak diukur secara langsung oleh anggaran perbelanjaan runcit dan restoran. Hasil tersebut terpakai pada kumpulan, perubahan masa dasar, set data dan tempoh singkat itu; ia bukan MPC setahun penuh bagi semua isi rumah. {source:fed2017EitcMpc}

Kedua-dua dapatan itu bukan anggaran bersaing bagi ukuran yang sama. Kertas 2008 melaporkan tindak balas setahun terhadap rebat sekali beri dalam kalangan kumpulan penerima yang luas melalui tinjauan; nota 2017 menggunakan data transaksi sekitar kelewatan bayaran untuk penerima EITC dan mengukur kategori peniaga terpilih. Tempoh, kejutan, sampel, liputan penggunaan dan kaedah anggaran berbeza. Nilainya di sini bersifat metodologi: MPC perlu dibaca bersama penyebut dan tempoh pengukurannya.

Kertas kerja Federal Reserve yang lebih awal membandingkan jawapan tinjauan terhadap bayaran sekali beri dengan gaji tambahan yang diterima melalui pengurangan potongan cukai daripada gaji. Penulis melaporkan bahagian jawapan “kebanyakannya akan meningkatkan perbelanjaan” yang berbeza bagi program 2008 dan 2009, sambil membincangkan keadaan makroekonomi yang berubah dan reka bentuk dasar berlainan. Bahagian jawapan itu sendiri bukan MPC. Ini satu lagi sebab untuk tidak menukar jawapan tinjauan terus kepada nilai dolar penggunaan agregat tanpa kaedah yang jelas. Kertas FEDS ialah penyelidikan awal oleh penulisnya, bukannya kenyataan dasar Federal Reserve. {source:fedStimulusDeliveryMpc}

Sebelum menggunakan MPC yang dipetik, kenal pasti lima perkara: perubahan pendapatan atau kekayaan yang diukur; isi rumah yang menerima perubahan; sama ada penggunaan bermaksud keseluruhan PCE, sebahagian pembelian atau niat yang dilaporkan; tempoh masa dan sama ada angka itu terkumpul; serta kaedah untuk memisahkan kejutan daripada keadaan bandingan. Semak sama ada pembilang dan penyebut menggunakan asas harga, mata wang, unit serta tempoh yang sepadan. Tanpa satu daripada jawapan ini, dua angka perpuluhan mungkin kelihatan setanding walaupun sebenarnya tidak.

Seterusnya, bezakan hubungan yang diperhatikan daripada tindak balas sebab-akibat. Isi rumah berpendapatan lebih tinggi mungkin juga mempunyai aset, saiz isi rumah, kestabilan pekerjaan atau jangkaan masa depan yang berbeza. Bayaran boleh bertindih dengan perbelanjaan bermusim atau dasar lain. Kajian yang dirancang dengan baik mungkin menggunakan eksperimen semula jadi atau strategi pengenalpastian lain, tetapi anggarannya tetap khusus kepada populasi, kejutan dan tempoh kajian. Contohnya, kajian EITC 2017 menggunakan kelewatan berkanun serta variasi negeri dan masa, tetapi mengukur perbelanjaan runcit dan restoran berasaskan kad di sekitar penerimaan bayaran balik, bukannya semua bentuk penggunaan. {source:fed2017EitcMpc}

Kemudian tanyakan kesimpulan yang disokong oleh angka itu. MPC boleh membantu menerangkan tindak balas penggunaan pusingan pertama isi rumah dalam model atau analisis dasar. MPC sahaja tidak memberitahu berapa banyak KDNK akan berubah, sama ada inflasi meningkat, sama ada dasar itu membayar kosnya atau sama ada sesebuah isi rumah selamat dari segi kewangan. Soalan tersebut memerlukan model, hasil dan bukti tambahan. Panduan pengganda fiskal membincangkan tindak balas output yang berbeza; Jualan Runcit vs. Perbelanjaan Pengguna PCE: Mengapa Angkanya Berbeza menjelaskan sebab ukuran jualan runcit tidak merangkumi seluruh penggunaan dalam akaun negara. Untuk perbandingan yang diselaraskan dengan inflasi, lihat CPI vs PCE vs Deflator KDNK: Perkara yang Diukur oleh Setiap Indeks.

MPC paling berguna apabila dianggap sebagai tindak balas yang ditakrifkan, bukan pemalar yang berdiri sendiri. Catat perubahan, kumpulan penerima, ukuran penggunaan, asas harga, tempoh dan laluan perbandingan. Barulah angka itu boleh dibandingkan dengan anggaran lain atau digunakan sebagai input kepada model makroekonomi yang lebih luas.