CPI vs PCE vs Deflator KDNK: Perkara yang Diukur oleh Setiap Indeks

Apabila orang menyebut “inflasi AS”, mereka mungkin merujuk kepada indeks harga pengguna (CPI), indeks harga perbelanjaan penggunaan peribadi (PCE), atau deflator harga keluaran dalam negara kasar (KDNK). Ketiga-tiganya merumuskan perubahan harga, tetapi perbezaan skop dan cara pemberatannya menyebabkan hasilnya tidak semestinya sama.

CPI menumpukan pada harga yang dibayar pengguna bandar untuk bakul perbelanjaan wakil. PCE merekodkan perbelanjaan penggunaan yang dibuat oleh isi rumah serta pihak lain bagi pihak mereka. Deflator KDNK pula menumpukan pada pengeluaran domestik: ia merangkumi eksport dan mengecualikan import kerana import dihasilkan di luar negara. Sebelum mentafsir angka, tanya dahulu: harga apa, untuk siapa dan bagi tempoh yang mana?

Bureau of Labor Statistics (BLS) mengira CPI sebagai ukuran perubahan purata dari semasa ke semasa pada harga yang dibayar pengguna bandar untuk sampel barangan dan perkhidmatan yang mewakili perbelanjaan pengguna. CPI bukan senarai harga bagi setiap barangan di setiap kedai dan bukan ukuran kos sara hidup yang tepat sama untuk setiap isi rumah. Penerangan BLS tentang CPI menghuraikan skop dan pengumpulan harganya.

Rumah yang diduduki pemilik menerima layanan khusus. CPI tidak menganggap harga pembelian rumah sebagai harga penggunaan bulanan. Sebaliknya, perumahan pemilik diwakili oleh sewa setara: anggaran sewa yang akan dibayar pemilik untuk menyewa rumah yang setanding. Oleh itu, kenaikan harga jual beli rumah tidak serta-merta masuk ke dalam CPI sebagai perubahan harga rumah itu sendiri.

Pemberat perbelanjaan CPI-U juga dikemas kini secara berkala. BLS mengemas kini pemberat setiap tahun menggunakan tinjauan perbelanjaan pengguna dari dua tahun sebelumnya. Pemberat itu terpakai sepanjang kitaran pemberat tahunan tersebut; harga bulanan masih berubah dan mempengaruhi sumbangan relatif komponen, tetapi bakul pemberat tidak disusun semula setiap bulan. Jadual kepentingan relatif CPI BLS menunjukkan pemberat yang digunakan.

PCE ialah singkatan bagi personal consumption expenditures, atau perbelanjaan penggunaan peribadi. Bureau of Economic Analysis (BEA) membina indeks harganya berdasarkan perbelanjaan penggunaan yang dibuat oleh isi rumah dan bagi pihak isi rumah. Frasa “bagi pihak” penting: contohnya, perkhidmatan kesihatan yang dibayar melalui Medicaid boleh direkodkan sebagai penggunaan isi rumah walaupun isi rumah tidak membayar keseluruhan bil secara langsung.

PCE menggunakan pemberat yang berubah mengikut masa dan formula indeks Fisher berantai. Secara ringkas, corak perbelanjaan terkini membantu mengemas kini pemberat, jadi indeks boleh mencerminkan perubahan pilihan pengguna antara barangan dan perkhidmatan dengan lebih cepat berbanding bakul yang pemberatnya kekal sepanjang tahun. Kaedahnya dihuraikan dalam Buku Panduan NIPA BEA, Bab 5. Seorang pegawai Federal Reserve menerangkan perbezaan skop PCE dan CPI.

Ilustrasi tanpa teks dalam artikel ini membezakan secara konsep bakul pengguna, perkhidmatan yang dibayar secara langsung atau bagi pihak isi rumah, dan keluaran yang dihasilkan di dalam negara. Ilustrasi tersebut tidak memaparkan angka, siri data atau perbandingan keputusan sebenar.

Sasaran inflasi jangka panjang Federal Reserve sebanyak 2 peratus diukur berdasarkan perubahan tahunan indeks harga PCE. Bank pusat itu turut memantau pelbagai ukuran harga dan keadaan ekonomi; sasaran tersebut tidak bermaksud setiap keputusan hanya bergantung pada satu angka. Rujuk FAQ Federal Reserve tentang sasaran 2 peratus.

Deflator harga KDNK mengukur perubahan harga barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan di Amerika Syarikat. Oleh sebab skopnya ialah pengeluaran domestik, eksport termasuk manakala import dikecualikan sebagai pengeluaran asing. Inilah perbezaan asas berbanding ukuran yang menumpukan penggunaan isi rumah.

Deflator harga tersirat dikira dengan membahagikan KDNK dolar semasa dengan KDNK dolar berantai yang sepadan, kemudian mendarabkannya dengan 100:

Deflator harga tersirat = KDNK dolar semasa ÷ KDNK dolar berantai yang sepadan × 100

KDNK dolar semasa menilai output pada harga tempoh itu. KDNK dolar berantai melaraskan pertumbuhan output sebenar untuk perubahan harga melalui kaedah berantai. Rujuk ringkasan deflator harga KDNK BEA serta FAQ BEA tentang deflator harga tersirat.

Bayangkan ketiga-tiga indeks bermula pada 100 pada awal satu tahun hipotesis. Pada penghujung tahun yang sama, CPI menjadi 104, PCE menjadi 103.5, dan deflator KDNK menjadi 102.6. Dalam contoh ini, perubahan indeks masing-masing ialah 4 peratus, 3.5 peratus dan 2.6 peratus.

Angka ini bukan data semasa dan bukan ramalan. Formula perubahan mudah ialah (nilai akhir ÷ nilai awal − 1) × 100. Nilai awal yang sama digunakan semata-mata untuk memudahkan perbandingan kadar perubahan; siri sebenar mungkin mempunyai tempoh asas dan paras indeks yang berbeza. Membandingkan paras 300 bagi satu siri dengan 120 bagi siri lain tidak membuktikan harga dalam siri pertama meningkat lebih cepat.

Sebab pertama ialah skop. CPI dan PCE menumpukan penggunaan isi rumah tetapi takrifnya tidak serupa. Deflator KDNK meliputi keluaran domestik yang lebih luas, seperti pelaburan dan eksport, sementara barangan import bukan keluaran AS. Kenaikan harga minyak import boleh menambah kos pengguna tanpa masuk ke dalam deflator KDNK dengan cara yang sama seperti harga keluaran domestik.

Sebab kedua ialah pemberat dan formula. Pemberat CPI-U dikemas kini setiap tahun berdasarkan tinjauan perbelanjaan dua tahun sebelumnya dan digunakan sepanjang kitaran pemberat tahun itu. PCE menggunakan pemberat yang berubah mengikut data perbelanjaan serta indeks Fisher berantai. Deflator KDNK pula mengikuti komposisi keluaran yang dihasilkan, bukannya bakul tetap perbelanjaan pengguna. Jika pengguna beralih daripada barangan yang semakin mahal kepada pilihan lebih murah, perbezaan pemberat mempengaruhi cara setiap indeks mencerminkan penggantian itu.

Sebab ketiga ialah sumber dan kaedah statistik. BLS mengumpul harga untuk CPI; BEA menyusun PCE dan KDNK menggunakan sumber statistik negara termasuk data perbelanjaan, pengeluaran dan akaun nasional. Anggaran, pelarasan bermusim, kemas kini sumber serta semakan semula boleh mempengaruhi hasil. Perbezaan angka tidak secara automatik bermaksud salah satu agensi tersilap; ukuran itu mungkin menjawab soalan yang berlainan.

Jika anda bertanya bagaimana harga yang dihadapi pengguna bandar berubah dalam bakul CPI, gunakan CPI dan nyatakan sama ada CPI-U, CPI-W atau siri lain. Jika anda meneliti penggunaan isi rumah dalam akaun negara atau kerangka sasaran jangka panjang Federal Reserve, indeks harga PCE selalunya lebih sesuai.

Jika soalan anda mengenai perubahan harga output yang dihasilkan di dalam negara, deflator KDNK lebih tepat. Untuk kuasa beli peribadi, tiada indeks yang menjamin pengalaman setiap isi rumah: tempat tinggal, lokasi, insurans dan tabiat membeli-belah seseorang mungkin berbeza daripada pemberat purata. Pilih ukuran berdasarkan soalan, bukan berdasarkan angka yang paling tinggi dalam satu pengumuman.

Untuk konteks keputusan pasaran, baca juga inflasi dan pulangan nominal berbanding pulangan sebenar serta keputusan kadar, CPI dan laporan pekerjaan. Topik itu membantu membezakan isyarat ekonomi daripada kesimpulan pelaburan yang tergesa-gesa.

Mulakan dengan menyelaraskan tempoh yang sama dan pastikan sama ada angka itu perubahan bulanan atau tahunan. Semak juga sama ada siri dilaraskan mengikut musim. CPI dan PCE diterbitkan setiap bulan; KDNK dan deflatornya diterbitkan setiap suku tahun. BEA boleh menyemak data KDNK apabila maklumat lebih lengkap tersedia, jadi catat tarikh pengumuman dan versi data.

Seterusnya, bezakan paras indeks daripada kadar inflasi. Paras indeks ialah ukuran relatif kepada tempoh asas. Peratus perubahan indeks sepanjang suatu tempoh ialah kadar perubahan harga bagi tempoh itu. Indeks pada 104 tidak bermaksud inflasi “104 peratus”; jika indeks bergerak daripada 100 kepada 104 dalam contoh ini, perubahannya ialah 4 peratus.

Akhir sekali, bandingkan jenis ukuran yang sama: ukuran keseluruhan dengan ukuran keseluruhan, atau ukuran teras dengan ukuran teras. “Teras” lazimnya mengecualikan komponen tertentu seperti makanan dan tenaga, tetapi takrifnya bergantung pada siri. Catat kekerapan, pelarasan bermusim, tempoh perbandingan dan sama ada angka awal disemak kemudian.

Ketiga-tiga ukuran ialah ringkasan statistik, bukannya bil perbelanjaan sesebuah keluarga atau jaminan harga masa hadapan. Perubahan kualiti produk, barangan baharu, sewa dan data yang tiba lewat memerlukan anggaran. Pemberat purata juga tidak mewakili keperluan atau lokasi setiap orang. Perubahan indeks yang dikira dengan tepat sekalipun tidak membuktikan punca tertentu atau menentukan keputusan dasar secara bersendirian.

Gunakan sumber primer untuk definisi dan kaedah: BLS: soalan dan jawapan CPI, BLS: jadual kepentingan relatif CPI, BEA: deflator harga KDNK, BEA: formula deflator tersirat, BEA: Buku Panduan NIPA Bab 5, Federal Reserve: skop PCE dan CPI, dan Federal Reserve: sasaran inflasi jangka panjang.