MFE i MAE: jak mierzyć przebieg ceny w trakcie transakcji

Wynik zrealizowany zapisuje ceny wykonań zamykających pozycję, pomniejszone o koszty ujęte w raporcie. Maximum favorable excursion (MFE) i maximum adverse excursion (MAE) podsumowują najlepszy i najgorszy ruch ceny względem wejścia w ustalonym okresie utrzymywania pozycji. Dla longa wzrost jest korzystny, a spadek niekorzystny; dla shorta kierunek się odwraca.

Transakcja może osiągnąć niezrealizowany zysk równy 1,6 początkowego ryzyka, cofnąć się i zamknąć z zyskiem brutto 0,75R. Pierwsza wartość to MFE, druga to wynik wyjścia według przyjętej tu definicji ryzyka. MFE nie oznacza, że zlecenie sell limit na szczycie zostałoby zrealizowane, a MAE nie oznacza, że cały ruch przeciwko pozycji stał się faktyczną stratą. Definicje statystyk NinjaTrader liczą te wartości względem wejścia i rozróżniają dane historycznego testu na wykresie od śledzenia cen na żywo {source:ninjaTraderTradeStatisticsDefinitions}.

Zacznij od faktycznego wykonania wejścia, a nie od otwarcia lub zamknięcia świecy sygnałowej. Zakończ pomiar na faktycznym wykonaniu wyjścia. Jeśli wejście nastąpiło w środku świecy, jej część maksimum lub minimum mogła powstać przed otwarciem pozycji. Jeżeli wyjście nastąpiło przed zamknięciem świecy, późniejszy ruch już do transakcji nie należy. Uwzględnienie tych fragmentów zawyża miarę.

Przy jednym pełnym wejściu i wyjściu użyj ceny wykonanego wejścia oraz cen zaobserwowanych między tymi chwilami. Przy częściowych wykonaniach, dokładaniu do pozycji lub częściowych wyjściach zdecyduj, czy mierzysz każde wejście osobno, czy łączysz pozycję. Łączny pomiar wymaga średniej ceny wejścia ważonej ilością i spójnej reguły dla pozostałej otwartej ilości. Zapisz przyjętą metodę, bo platformy mogą różnie grupować wykonania pod nazwą „transakcja”.

W przypadku futures zapisz obok znaczników czasu także konkretny miesiąc kontraktu i sesję. Ciągły symbol kontraktu może zmienić serię przy rolowaniu i skorygować historyczne ceny, więc połączony przebieg nie musi odpowiadać kontraktowi, którym handlowano. Mierz excursion na faktycznie wykonanej serii. Jeśli rzeczywista pozycja przechodzi przez rolowanie, zapisz osobno każdy kontrakt i jego ilość, zanim połączysz wynik pieniężny.

Niech E oznacza faktyczną cenę wejścia. Dla longa MFE to większa z wartości: zero albo najwyższa cena w oknie minus E; MAE to większa z wartości: zero albo E minus najniższa cena. Dla shorta MFE to większa z wartości: zero albo E minus minimum; MAE to większa z wartości: zero albo maksimum minus E. Uwzględniaj wyłącznie ekstrema z czasu, gdy pozycja była otwarta.

Wynik jest odległością w jednostkach ceny kwotowanej. Podziel ją przez wielkość ticka, aby uzyskać liczbę ticków, a następnie pomnóż przez wartość punktu, by obliczyć kwotę dla jednego kontraktu. Pomnóż także przez ilość, jeśli nie zmieniała się w czasie. Zapisuj MFE i MAE jako wartości dodatnie albo jasno określ konwencję znaków. Ujemne MAE w jednej kolumnie i dodatnia strata w drugiej utrudnią interpretację średnich.

Rozważ hipotetyczną długą pozycję w jednym kontrakcie Micro E-mini S&P 500. Wejście następuje po 5 200,00, a początkowy poziom odniesienia stopu to 5 198,00, czyli odległość 2,00 punktów. Podczas otwartej pozycji maksima czterech świec wynoszą kolejno 5 201,25, 5 203,25, 5 202,00 i 5 201,75, a minima: 5 199,50, 5 200,75, 5 199,00 i 5 200,50. Pozycja zamyka się po cenie zamknięcia czwartej świecy: 5 201,50. Minimum nie dotyka poziomu odniesienia stopu.

Najwyższa cena to 5 203,25, więc MFE wynosi 3,25 punktu, czyli 13 ticków po 0,25 punktu. Najniższa to 5 199,00, więc MAE wynosi 1 punkt, czyli 4 ticki. Specyfikacja CME podaje mnożnik MES równy 5 USD za punkt indeksu i minimalny tick 0,25 punktu, co daje 1,25 USD za tick {source:cmeMicroEMiniSP500ContractSpecifications}. Przed kosztami MFE to 16,25 USD, MAE to 5 USD na kontrakt, a faktyczne wyjście przynosi brutto 7,50 USD. Ceny są wymyślone na potrzeby obliczeń, nie opisują transakcji, bieżącego kwotowania ani prognozy.

W przykładzie początkowe ryzyko cenowe wynosi 2,00 punktu × 5 USD = 10 USD na kontrakt. Jeśli ta kwota brutto przed transakcją stanowi 1R, MFE wynosi 16,25 ÷ 10 = 1,625R, MAE 5 ÷ 10 = 0,50R, a wynik wyjścia brutto 7,50 ÷ 10 = 0,75R. Początkowa odległość stopu wyznacza mianownik R, a nie późniejsza MFE.

Zdecyduj z góry, czy R obejmuje planowane prowizje i spread, czy tylko ryzyko ceny przed kosztami. Nie porównuj brutto zmierzonego ruchu z wynikiem netto, nazywając różnicę „utraconym zyskiem”. Maksimum na wykresie może różnić się od bidu dostępnego do sprzedaży longa, a minimum od asku dostępnego do zamknięcia shorta. Prowizje, poślizg, miejsce w kolejce i częściowe wykonania wpływają na możliwy wynik. Trzymaj dystans cenowy, przeliczenie na pieniądze, koszty i wynik netto w osobnych polach.

Open, high, low i close świecy wyznaczają granice, ale nie zawsze pokazują kolejność zawieranych transakcji między nimi. Jeśli jedna świeca dotyka stopu i celu, same dane OHLC nie określają, który poziom został osiągnięty pierwszy. Gdy wejście przypada na tę samą świecę, jej maksimum lub minimum mogło wystąpić przed wykonaniem zlecenia. Precyzyjnie wyglądająca MFE/MAE może zatem opierać się na założonym przebiegu.

Dokumentacja strategii Pine TradingView opisuje domyślne założenia emulatora brokera dotyczące ruchu wewnątrz świecy oraz użycie niższego interwału do dokładniejszego odtworzenia historycznych wykonań {source:tradingViewPineStrategyBrokerEmulator}. Osobny przewodnik emulatora omawia ustawienia wykonań, prowizje i poślizg {source:tradingViewBrokerEmulatorSupport}. To reguły platformy, a nie dowód rzeczywistego przebiegu w danych innego brokera. Gdy potrzebna jest precyzja, użyj transakcji lub kwotowań ze znacznikami czasu; w przeciwnym razie podaj interwał świecy i ostrożnie oznacz przypadki nierozstrzygnięte w obrębie jednej świecy.

Porównuj transakcje o tej samej wersji setupu, instrumencie, kierunku, podstawie świecowej lub kwotowaniowej, sposobie grupowania pozycji i mianowniku R. Uwzględnij transakcje stratne i podaj liczebność próby. Kilka dużych ekstremów może zawyżyć średnią; mediana i wybrane percentyle pokazują inne elementy rozkładu. Jeśli reguły są różne, rozdziel kierunki lub sesje.

Stratna transakcja z dużą MFE nie dowodzi błędu wyjścia, a zyskowna z dużą MAE nie dowodzi, że szerszy stop jest lepszy. Podział według wyniku ma charakter opisowy: szerszy stop zmieniłby to, które transakcje pozostałyby otwarte oraz ich późniejszy przebieg. Tekst Wiley o testowaniu systemów technicznych traktuje MFE i MAE jako dodatkowe spojrzenie na ryzyko i rozproszenie transakcji, a nie pełną ocenę wyników {source:wileyTechnicalAnalysisSystemDesignAndTesting}.

Użyj miar, by sformułować pytanie, a nie wybierać stop lub cel po obejrzeniu wykresu. Na przykład: „Czy transakcje setupu A, które osiągają MFE 1R przed zamknięciem drugiej pełnej świecy, zachowują lepszą wartość oczekiwaną netto przy wcześniej zapisanej regule trailing stop?” Przed sprawdzeniem określ sygnał, zachowanie zleceń, koszty i limit czasu. Następnie odtwórz całą regułę, bo zmiana wyjścia zmienia liczbę otwartych transakcji i obserwowany później przebieg.

Jeśli wiele progów wygląda dobrze w tej samej próbie, zapisz wszystkie sprawdzane warianty i zachowaj późniejsze lub nietknięte dane do oceny. Ogranicza to wybieranie reguły tylko dlatego, że pasuje do już obejrzanych ścieżek cenowych. Reguły setupu i stopu powinny pozostać zapisane w planie handlowym przed analizą. Zobacz też jak zbudować plan handlu kontraktami futures, jak ustalić cel zysku futures oraz odległość stopu futures z ATR.