Apakah Bahagian Pendapatan Buruh? Formula dan Pengukuran

Bahagian buruh menunjukkan berapa banyak pendapatan daripada pengeluaran dikaitkan dengan buruh di bawah takrif perakaunan yang dinyatakan. Dalam siri nilai tambah, formula asasnya ialah:

Bahagian buruh = pampasan buruh ÷ nilai tambah nominal × 100

“Nominal” bermaksud kedua-dua jumlah dinilai pada harga bagi tempoh yang sama. Jika sesuatu sektor menghasilkan $500 bilion nilai tambah kasar dan pampasan buruhnya berjumlah $300 bilion, bahagian buruhnya mengikut takrif tersebut ialah 60%. Nisbah ini ialah bahagian daripada aliran agregat dalam suatu tempoh; ia bukan bilangan pekerjaan, kadar upah atau bahagian gaji yang dibawa pulang oleh seseorang pekerja.

Tiada satu siri universal yang dipanggil “bahagian buruh”. Statistik yang diterbitkan mungkin merangkumi semua pengeluaran domestik, perniagaan swasta, perniagaan bukan pertanian, pembuatan atau industri tertentu. Penyebutnya mungkin nilai tambah atau sempadan output yang lain; pembilangnya mungkin hanya meliputi pekerja bergaji atau turut menganggarkan komponen buruh bagi pemilik perniagaan. Nyatakan siri yang digunakan sebelum membandingkan aras atau perubahannya. Contohnya, Kompendium Produktiviti OECD mentakrifkan penunjuk bahagian buruhnya sebagai jumlah pampasan buruh dibahagikan dengan nilai tambah kasar dalam liputan yang dinyatakan. {source:oecdLaborIncomeProductivity2024}

Pampasan lebih luas daripada upah tunai seseorang pekerja. Dalam akaun negara, pampasan biasanya merangkumi upah dan gaji serta faedah tambahan yang dibayar oleh majikan, seperti caruman kepada pencen, insurans dan program insurans sosial kerajaan. Bayaran ini dianggap sebagai pampasan buruh walaupun tidak diserahkan kepada pekerja dalam bentuk tunai pada tempoh gaji tersebut. {source:beaEmployeeCompensation2023}

Takrif ini berguna untuk mengkaji kos dan pendapatan yang dikaitkan dengan buruh sebagai input pengeluaran, tetapi berbeza daripada gaji bersih yang dibawa pulang. Cukai yang dipotong daripada gaji, pindahan kepada isi rumah dan masa pembayaran gaji bukan konsep yang sama dengan pampasan dalam akaun pengeluaran. Jumlah pampasan agregat juga tidak menunjukkan jumlah yang diterima oleh pekerja biasa: jumlah itu menggabungkan pekerja dengan upah, jam kerja, faedah, pekerjaan dan industri yang berbeza.

Bagi sektor hipotesis yang kecil, andaikan nilai tambahnya ialah $100, pekerja menerima $50 dalam bentuk upah tunai dan majikan membayar $10 untuk faedah. Pampasan pekerja ialah $60, maka bahagian buruh berasaskan pampasan ialah 60%. Membahagikan upah sahaja dengan output akan menghasilkan 50%, tetapi menggunakan pembilang yang lebih sempit. $60 itu bukan gaji bersih selepas cukai yang dibawa pulang oleh pekerja; jumlah tersebut termasuk bayaran majikan bagi pihak mereka.

Program statistik tidak semuanya membina pembilang dengan cara yang sama. Akaun negara BEA mengelaskan pampasan pekerja secara berasingan daripada pendapatan pemilik perniagaan. Sebaliknya, anggaran bahagian buruh BLS bagi sesetengah sektor mengimput komponen pampasan buruh untuk pemilik berdasarkan andaian tentang kerja mereka dan bayaran pekerja setara. Oleh itu, istilah utama itu boleh menyembunyikan pilihan penting tentang populasi yang diukur dan kaedah anggaran. {source:beaEmployeeCompensation2023} {source:blsLaborShareEstimates2017}

Bagi bahagian buruh berasaskan nilai tambah, penyebutnya ialah nilai output selepas barangan dan perkhidmatan perantaraan yang digunakan dalam pengeluaran ditolak. Sempadan ini mengelakkan setiap pembelian antara perniagaan daripada dikira sebagai nilai baharu yang dicipta oleh sektor yang diukur. BLS menggunakan pampasan buruh dibahagikan dengan output nilai tambah bagi ukuran bahagian buruh berasaskan nilai tambahnya. Buku panduannya turut menghuraikan ukuran berasaskan pengeluaran sektor, yang mempunyai sempadan output dan kos yang berbeza. Jangan anggap nisbah-nisbah itu boleh saling menggantikan hanya kerana semuanya disebut bahagian buruh. {source:blsLaborShareCalculation}

Nilai tambah kasar dan bersih menjawab persoalan pengukuran yang berbeza. Nilai tambah bersih menolak penggunaan modal tetap—anggaran perakaunan bagi aset modal yang digunakan sepanjang tempoh itu—daripada nilai tambah kasar. Jika pampasan yang sama dibahagikan dengan penyebut nilai tambah bersih yang lebih kecil, bahagian yang dikira menjadi lebih tinggi. Perubahan itu tidak bermaksud pekerja tiba-tiba menerima pampasan yang lebih banyak; penyebutnya mengecualikan komponen pendapatan pengeluaran yang berbeza. Perbincangan metodologi BLS menerangkan sebab output kasar dan bersih mungkin sesuai untuk perbandingan yang berlainan. {source:blsLaborShareEstimates2017}

Semak juga sama ada statistik menggunakan keluaran dalam negara kasar, nilai tambah kasar, pendapatan negara atau ukuran khusus industri sebagai penyebut. Semua ini ialah agregat akaun negara yang berkaitan, tetapi sempadan dan komponennya berbeza. Nisbah berbanding KDNK tidak secara automatik sama dengan nisbah berbanding nilai tambah kasar: KDNK pada harga pasaran merangkumi cukai ke atas pengeluaran dan import tolak subsidi, manakala siri nilai tambah mungkin menggunakan sempadan pengeluaran yang berlainan. Pecahan KDNK dari sudut pendapatan oleh BEA juga menyenaraikan lebihan operasi kasar dan penggunaan modal tetap selain pampasan pekerja dan cukai pengeluaran bersih. Oleh itu, baki selepas pampasan bukan ukuran keuntungan tulen. {source:beaIncomeApproach} Selaraskan pembilang, penyebut, skop ekonomi, sektor dan asas harga sebelum menganggap dua peratusan sebagai satu siri masa.

Andaikan sektor hipotesis menghasilkan $100 nilai tambah kasar dan melaporkan $60 pampasan pekerja. Bahagian pampasan pekerja yang tidak diselaraskan ialah $60 ÷ $100 = 60%. Jika siri statistik menggunakan nilai tambah bersih selepas menolak $10 penggunaan modal tetap, pembilang $60 yang sama menghasilkan $60 ÷ $90 = 66.7%. Peratusan kedua lebih tinggi kerana penyebut berubah, bukannya kerana pekerja menerima tambahan $6.70.

Sekarang andaikan seorang penganalisis menganggarkan $8 pendapatan buruh bagi pemilik perniagaan yang pendapatannya menggabungkan kerja mereka dengan pulangan aset perniagaan. Jika jumlah yang diimput itu ditambahkan pada pembilang sementara nilai tambah kasar kekal $100, bahagian terlaras menjadi ($60 + $8) ÷ $100 = 68%. Ini juga ilustrasi rekaan, bukannya pemerhatian. Contoh ini menunjukkan cara imputasi yang dinyatakan boleh mengubah siri. Ia tidak membuktikan bahawa pemilik benar-benar memperoleh tepat $8 daripada buruh mereka, dan jumlah itu tidak patut digambarkan sebagai upah tambahan pekerja.

Ketiga-tiga angka—60%, 66.7% dan 68%—menjawab soalan yang berlainan kerana pembilang atau penyebutnya berbeza. Perbandingan yang berguna mencatat takrif di sebelah angka, bukan sekadar memberikan peratusan tanpa konteks perakaunan.

Pampasan pekerja bergaji boleh direkodkan secara berasingan daripada lebihan operasi sebuah syarikat. Pendapatan perniagaan pemilik tunggal lebih sukar dipecahkan: pendapatan itu mungkin membayar kerja pemilik dan pada masa yang sama mencerminkan penggunaan modal, risiko serta keusahawanan pemilik. Dalam NIPA Amerika Syarikat, pendapatan pemilik perniagaan bukan pertanian menggabungkan pulangan ini dan tidak mengenal pasti jumlah khusus buruh yang diperhatikan secara langsung. {source:beaProprietorsIncome2024}

Untuk menganggarkan bahagian buruh yang merangkumi pemilik-pengendali, ahli statistik boleh mengimput pendapatan kerja mereka. Satu kaedah memberikan pekerja sendiri pampasan purata sejam yang sama dengan pekerja bergaji setanding, kemudian mendarabkan kadar itu dengan jam kerja mereka. Andaian ini praktikal, bukannya pemerhatian terhadap upah setiap pemilik. Pemilik mungkin bekerja lebih lama atau lebih singkat, menerima pulangan yang berbeza bagi jam yang sama, atau memperoleh pendapatan daripada aset selain buruh. Kajian OECD membandingkan andaian imputasi alternatif dan menerangkan sebab hasil terlaras masih bergantung pada kaedah. {source:blsLaborShareEstimates2017} {source:oecdSelfEmployedLaborShare2011}

Inilah sebabnya dua set data yang bereputasi boleh menunjukkan aras bahagian buruh yang berbeza tanpa kesilapan aritmetik. Satu mungkin hanya mengira pampasan pekerja; satu lagi mungkin menambah komponen buruh pemilik yang dianggarkan. Sektor yang diliputi atau konsep nilai tambah yang digunakan juga mungkin berbeza. Bagi perbandingan antarabangsa, semak cara sistem statistik setiap negara mengelaskan pendapatan campuran dan sama ada pelarasannya diselaraskan. Titik perpuluhan tidak menghapuskan pilihan takrif tersebut.

Bahagian buruh seluruh ekonomi ialah agregat berwajaran daripada sektor yang bahagiannya mungkin berlainan. Nilainya boleh berubah apabila campuran output beralih, walaupun nisbah setiap sektor tidak berubah. Pertimbangkan ekonomi yang sepenuhnya hipotesis dengan dua sektor. Sektor A menghasilkan $100 nilai tambah dan membayar $70 pampasan, lalu bahagiannya 70%. Sektor B juga menghasilkan $100 tetapi membayar $30, lalu bahagiannya 30%. Secara keseluruhan, pampasan ialah $100 daripada nilai tambah $200, atau 50%.

Andaikan nilai tambah sektor A berganda kepada $200 sementara bahagiannya kekal 70%; sektor B kekal $100 dan bahagiannya juga kekal 30%. Agregat baharu ialah ($140 + $30) ÷ ($200 + $100) = 56.7%. Tiada bahagian dalam sektor berubah. Nisbah seluruh ekonomi meningkat kerana bahagian nilai tambah yang diukur daripada sektor yang bahagiannya lebih tinggi menjadi lebih besar. Angka rekaan ini menggambarkan pengagregatan, bukan dakwaan tentang mana-mana negara atau ramalan.

Dalam data sebenar, wajaran sektor, harga relatif, penyumberan luar, organisasi perniagaan dan semakan data semuanya boleh mempengaruhi ukuran agregat. Oleh itu, perubahan siri masa perlu dihuraikan sebelum dikaitkan dengan kuasa tawar-menawar pekerja, teknologi atau satu punca lain. Nisbah itu sendiri tidak dapat mengenal pasti mekanismenya. Kajian BLS membincangkan skop dan pilihan anggaran di sebalik siri bahagian buruh AS; anggaran sejarahnya tidak patut dianggap sebagai nilai semasa atau tingkah laku sektor yang universal. {source:blsLaborShareEstimates2017}

Bahagian buruh boleh merumuskan pampasan buruh berbanding ukuran output yang ditakrifkan dengan jelas. Ia boleh membantu menganalisis cara pendapatan daripada pengeluaran dibahagikan antara pampasan yang direkodkan untuk buruh dengan komponen perakaunan yang lain. Ia juga boleh menyumbang kepada perbandingan pertumbuhan produktiviti dan pampasan benar apabila indeks harga, jam kerja dan sempadan pengeluaran sepadan. {source:blsLaborShareCalculation} {source:oecdLaborIncomeProductivity2024}

Ukuran ini tidak menunjukkan pembahagian pendapatan dalam kalangan pekerja. Bahagian buruh agregat boleh kekal stabil sementara pampasan beralih daripada pekerja bergaji rendah kepada pengurus bergaji tinggi. Bahagian yang menurun tidak bermaksud gaji nominal atau kuasa beli setiap pekerja menurun; pekerjaan, jam kerja, faedah, harga dan taburan pampasan mungkin bergerak dengan cara yang berlainan. Gunakan data gaji, pendapatan median, pekerjaan dan agihan isi rumah untuk menjawab soalan tersebut.

Sebagai contoh, dua ekonomi hipotesis masing-masing menghasilkan $1,000 nilai tambah dan merekodkan jumlah pampasan buruh sebanyak $600, maka kedua-duanya mempunyai bahagian buruh 60%. Dalam satu ekonomi, 10 pekerja masing-masing menerima $60. Dalam ekonomi yang lain, sembilan menerima $40 dan seorang menerima $240. Jumlah pampasan dan bahagian agregat tidak berubah, tetapi median di ekonomi kedua lebih rendah. Angka rekaan ini menunjukkan sebab bahagian agregat tidak boleh menggantikan ukuran agihan.

Baki selepas pampasan buruh ditolak bergantung pada sempadan perakaunan. Pecahan KDNK dari sudut pendapatan BEA menyenaraikan pampasan pekerja bersama lebihan operasi kasar, penggunaan modal tetap, dan cukai pengeluaran serta import tolak subsidi. Oleh itu, bahagian selebihnya daripada bahagian buruh boleh merangkumi beberapa komponen; nisbah itu sendiri tidak membuktikan bahagian keuntungan korporat. {source:beaIncomeApproach} {source:blsLaborShareCalculation}

Bahagian buruh juga berbeza daripada kos buruh seunit. Kos buruh seunit menghubungkan pampasan dengan output benar, atau pampasan sejam dengan produktiviti buruh, untuk mengkaji kos buruh bagi setiap unit yang dihasilkan. Bahagian buruh membahagikan pampasan dengan ukuran output pada harga semasa. Kedua-duanya berkaitan melalui hubungan perakaunan tetapi menjawab soalan yang berlainan dan mungkin bergerak secara berbeza apabila harga output atau takrif berubah. Untuk pecahan produktiviti dan pampasan benar, lihat sebab produktiviti boleh berkembang lebih pantas daripada pampasan benar. Untuk kos buruh seunit, lihat kos buruh seunit dan inflasi. Untuk perbezaan antara pengeluaran domestik dengan pendapatan penduduk, lihat KDNK, pendapatan negara kasar dan keluaran negara kasar.

Sebelum memetik peratusan, catat enam perkara: negara atau ekonomi, sektor yang diliputi, pembilang pampasan, penyebut output, sama ada nilainya kasar atau bersih dan cara buruh bekerja sendiri dikendalikan. Kemudian sahkan tempoh, asas harga semasa dan versi data. Jika dua laporan berbeza, bandingkan takrif ini dahulu; selepas itu barulah tanya sama ada kaedah atau anggarannya berlainan.

Pastikan tafsiran sepadan dengan bukti. “Siri ini merekodkan pampasan bersamaan 60% daripada nilai tambah kasar bagi sektor yang dinyatakan” ialah pernyataan yang tepat. “Pekerja menerima 60% daripada pendapatan ekonomi” mungkin tidak tepat jika siri itu mengecualikan pemilik perniagaan, hanya meliputi satu sektor atau menggunakan sempadan output yang berlainan. “Bakinya menjadi keuntungan korporat” tidak dapat disokong oleh nisbah itu sahaja.

Ukuran bahagian buruh paling berguna apabila pilihan perakaunannya jelas. Padankannya dengan produktiviti untuk pengeluaran sejam, pampasan benar untuk kuasa beli dan data agihan pendapatan untuk perbezaan antara isi rumah. Tiada satu nisbah yang dapat menjawab semua soalan tersebut.