Mengapa produktiviti boleh meningkat lebih pantas daripada upah? Deflator dan bahagian buruh

Produktiviti buruh mengukur output benar bagi setiap jam bekerja. Pampasan sejam mengukur kos buruh, termasuk upah dan faedah, bagi setiap jam. Untuk membandingkan pampasan dari semasa ke semasa, ahli statistik melaraskan nilai nominal dengan indeks harga. Jurang muncul apabila kadar pertumbuhan produktiviti dan pampasan benar yang terhasil berbeza bagi tempoh yang dipilih.

Perkataan *benar* tidak merujuk kepada satu pengiraan universal. Pampasan yang dilaraskan dengan Indeks Harga Pengguna (CPI) dibandingkan dengan harga yang dibayar pengguna dan kuasa beli. Pampasan yang dilaraskan dengan deflator harga output dibandingkan dengan harga barangan atau perkhidmatan yang dihasilkan oleh sesuatu sektor. Kedua-duanya boleh sah, tetapi menjawab soalan yang berlainan.

Dalam analisis mengikut industri bagi tempoh 1987–2015, Biro Statistik Buruh Amerika Syarikat (BLS) memecahkan jurang yang diukur kepada komponen perbezaan deflator harga dan komponen bahagian buruh. Kerangka itu membantu menerangkan pengiraan; sampel sejarah tersebut bukan anggaran semasa bagi setiap pekerja, sektor atau negara. Rujuk analisis BLS tentang jurang produktiviti–pampasan.

CPI menjejaki harga yang dibayar pengguna untuk bakul barangan dan perkhidmatan yang ditakrifkan. Ia berguna untuk menilai sama ada pampasan memperoleh kuasa beli berbanding barangan dan perkhidmatan pengguna. Perbelanjaan sesebuah isi rumah boleh berbeza daripada bakul purata, jadi pampasan purata yang dilaraskan dengan CPI bukan ukuran kos sara hidup peribadi seseorang.

Deflator harga output menjejaki harga barangan atau perkhidmatan yang dihasilkan oleh sektor atau industri. Ia berguna apabila membandingkan nilai pengeluaran dengan pampasan yang dibayar untuk menghasilkan output itu. Kaedah BLS membezakan deflator harga pengguna, output nilai tambah dan output sektor. Panduan pengiraan BLS mentakrifkan pampasan sejam benar, deflator harga output dan bahagian buruh secara berasingan.

Indeks harga KDNK BEA ialah ukuran luas bagi harga barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan di Amerika Syarikat. Indeks ini merangkumi eksport dan mengecualikan import, manakala indeks harga pengguna meliputi pembelian pengguna. Indeks KDNK tidak semestinya sama dengan deflator output khusus industri yang diperlukan untuk setiap perbandingan produktiviti. Takrif BEA bagi indeks harga KDNK menerangkan sempadan pengeluarannya.

Anggap satu sektor hipotesis berasaskan nilai tambah, dengan output, pampasan dan jam bekerja yang dipadankan. Pada tarikh awal, output benar ialah 100 unit sejam; indeks harga output dan CPI masing-masing 100; nilai tambah nominal ialah $100 sejam; pampasan buruh sejam ialah $60. Maka bahagian buruh daripada nilai tambah ialah 60%.

Semua amaun dolar dalam contoh hipotesis ini dinyatakan dalam dolar AS (USD).

Pada tarikh kemudian, output sejam meningkat 5% kepada 105 unit. Indeks harga output naik 1% kepada 101, jadi nilai tambah nominal sejam ialah 105 × 1.01 = $106.05. Katakan bahagian buruh turun sebanyak 1% secara berkadar, daripada 60% kepada 59.4%. Pampasan sejam lalu kira-kira $106.05 × 0.594 = $62.99. CPI naik 3% kepada 103, maka pampasan dalam dolar pada tarikh awal kira-kira $62.99 ÷ 1.03 = $61.16, meningkat 1.93% daripada $60.

Dengan pelarasan CPI, produktiviti meningkat 5% manakala pampasan benar naik 1.93%; jurang kadar pertumbuhan mudah ialah kira-kira 3.07 mata peratusan. Dengan deflator harga output, pampasan bersamaan $106.05 × 0.594 ÷ 1.01 ≈ $62.37 dalam dolar pada tarikh awal, naik 3.95%; jurang produktiviti–pampasan mengecil kepada kira-kira 1.05 mata peratusan. Angka ini direka untuk menunjukkan kesan pilihan deflator, bukannya pemerhatian BLS atau BEA.

Untuk mengasingkan kesan pilihan indeks harga sahaja, anggap bahagian buruh kekal pada 60%. Pampasan sejam menjadi $106.05 × 0.60 = $63.63. Selepas dilaraskan dengan deflator output, nilainya $63.63 ÷ 1.01 = $63.00, iaitu naik 5% seperti produktiviti. Dengan CPI pula, nilainya $63.63 ÷ 1.03 ≈ $61.78, naik kira-kira 2.96%; jurang daripada produktiviti ialah kira-kira 2.04 mata peratusan. Ini juga pengiraan andaian untuk mengasingkan kesan indeks, bukannya ramalan.

Dalam contoh ini, jurang berasaskan CPI berbeza kira-kira 2.02 mata peratusan daripada perbandingan berasaskan harga output. Jurang yang masih ada selepas pelarasan harga output hampir dengan penurunan berkadar dalam bahagian buruh. Perbezaan kecil timbul kerana perubahan peratus biasa tidak dijumlahkan dengan tepat; penguraian pertumbuhan log memberikan identiti perakaunan yang tepat apabila takrifnya serasi.

Bagi ukuran pengeluaran nilai tambah, bahagian buruh ialah pampasan buruh dibahagikan dengan nilai tambah nominal. Nisbah itu merumuskan bahagian nilai yang diukur yang diperuntukkan kepada buruh menurut takrif perakaunan berkenaan. Jika produktiviti meningkat tetapi pampasan buruh tumbuh lebih perlahan daripada output nominal, bahagian buruh boleh turun dan pampasan yang dilaraskan dengan harga output boleh ketinggalan daripada produktiviti.

Hubungan itu ialah hubungan perakaunan, bukan penjelasan sebab-akibat yang lengkap. Bahagian buruh boleh berubah mengikut campuran industri, cara perniagaan diatur, harga relatif, layanan terhadap pekerjaan sendiri dan komponen pendapatan pengeluaran yang lain. Penurunan bahagian agregat sahaja tidak mengenal pasti faktor yang berubah atau menunjukkan bagaimana pendapatan beralih antara isi rumah. Kajian BLS tentang anggaran bahagian buruh AS membincangkan pilihan pengukuran dan sebab siri dengan liputan berbeza tidak boleh dianggap saling menggantikan.

Jangan anggap semua ukuran bahagian buruh yang diterbitkan menggunakan penyebut yang sama. BLS menggunakan output nilai tambah bagi sesetengah ukuran dan sempadan output serta kos yang berbeza bagi sesetengah industri terperinci. Nisbah itu perlu sepadan dengan konsep output dan sektor yang dianalisis. Bahagian buruh daripada satu siri tidak boleh terus dimasukkan ke dalam formula yang dibina untuk siri lain.

Bagi output nilai tambah yang takrifnya serasi, P ialah produktiviti buruh, R ialah pampasan sejam yang dilaraskan dengan CPI, CPI ialah indeks harga pengguna, Pₒ ialah deflator harga output, dan s ialah bahagian buruh. Nisbah produktiviti kepada pampasan yang dilaraskan dengan CPI sama dengan nisbah CPI kepada deflator harga output, dibahagikan dengan bahagian buruh. Perubahan log semula jadi memberikan:

Δln(P) − Δln(R) = Δln(CPI) − Δln(Pₒ) − Δln(s)

Secara ringkas, perbezaan perubahan CPI berbanding harga output menyumbang satu bahagian, dan perubahan bahagian buruh menyumbang bahagian yang lain. Apabila bahagian buruh menurun, Δln(s) bernilai negatif; menolaknya dalam persamaan menambah kepada jurang produktiviti–pampasan yang diukur. Perubahan log hampir dengan perubahan peratus biasa bagi kadar kecil, tetapi identiti tepat menggunakan perubahan log yang dipadankan dan sempadan yang konsisten.

Formula ini ialah penguraian perakaunan, bukannya model untuk meramal upah atau mengenal pasti punca. Siri yang digunakan perlu meliputi tempoh, jam bekerja, kumpulan pekerja dan sempadan pengeluaran nilai tambah yang sama. Jika perbandingan menggunakan output sektor, kumpulan pekerja berlainan atau tempoh yang tidak sepadan, takrif perlu disesuaikan dengan ukuran itu.

Pampasan sejam BLS ialah ukuran agregat. Bergantung pada siri, ia boleh merangkumi upah, gaji, faedah yang dibayar majikan dan pampasan yang dianggarkan bagi pemilik perniagaan. Campuran pekerja, jam, industri dan faedah boleh berubah dari semasa ke semasa. Oleh itu, pampasan purata mungkin bergerak berbeza daripada gaji seseorang, pekerjaan tertentu atau pekerja median.

Produktiviti juga merupakan nisbah agregat output kepada jam bekerja, bukannya penilaian prestasi individu. Ia mencerminkan modal, teknologi, bahan, penggunaan kapasiti, pengurusan, komposisi pekerja dan input lain bersama-sama dengan buruh. Peningkatan output sejam tidak membuktikan setiap pekerja menjadi lebih produktif pada kadar yang sama atau bahawa dasar gaji tertentu menyebabkan perubahan itu.

Untuk kuasa beli pekerja, gunakan ukuran upah benar yang populasi dan deflatornya sepadan dengan persoalan. Untuk kos pengeluaran, bandingkan pampasan dengan output menggunakan ukuran sisi pengeluar yang serasi. Untuk isu pengagihan, teliti bahagian buruh dan ukuran pendapatan lain mengikut skop masing-masing. Pandangan ini saling melengkapi; satu ukuran sahaja tidak menjawab ketiga-tiga soalan.

Sebelum memetik jurang, catat ukuran output, ukuran pampasan, indeks harga, konsep jam bekerja, kumpulan pekerja, sektor dan tempoh. Semak sama ada kadar itu suku tahunan, dianualkan, tahun ke tahun atau terkumpul selama beberapa tahun. Menganualkan perubahan suku tahunan menerangkan kadar kompaun andaian jika rentak itu berterusan; ia tidak sama dengan perubahan yang diperhatikan sepanjang setahun.

Paras indeks juga memerlukan konteks. Menetapkan semula indeks harga atau produktiviti kepada 100 mengubah titik rujukannya, bukannya peristiwa ekonomi yang diukur. Bandingkan kadar pertumbuhan indeks hanya selepas tempoh dan transformasinya diselaraskan. BLS boleh menyemak anggaran output, jam dan pampasan apabila data sumber dikemas kini, jadi nyatakan keluaran atau vintaj data jika angka tepat penting.

Akhir sekali, bezakan indeks harga KDNK AS yang luas daripada deflator output khusus industri dan CPI. Indeks KDNK meliputi pengeluaran domestik, termasuk eksport dan tidak termasuk import. CPI meliputi pembelian pengguna. Kedua-duanya bukan pengganti universal bagi ukuran setiap negara atau industri.

Jurang produktiviti–pampasan boleh menerangkan perubahan relatif antara output agregat sejam dan siri pampasan benar yang ditakrifkan. Mengasingkan komponen deflator harga dan bahagian buruh membantu menunjukkan sebab perbandingan CPI boleh berbeza daripada perbandingan harga pengeluar.

Jurang itu sahaja tidak membuktikan bahawa setiap pekerja tidak menerima manfaat produktiviti, bahawa teknologi tertentu menyebabkan pampasan ketinggalan atau bahawa pengguna menghadapi kadar inflasi tertentu. Hasilnya bergantung pada indeks harga, sempadan statistik, pengagregatan dan tarikh. Analisis industri BLS bagi 1987–2015 berguna untuk memahami penguraian, bukan untuk mendakwa adanya trend semasa yang universal.

Untuk memahami ukuran berkaitan, baca kos buruh seunit dan inflasi, upah nominal dan upah benar serta CPI, PCE dan deflator KDNK.