Peraturan Taylor: Bagaimana Inflasi dan Jurang Output Membentuk Kadar Faedah

Penggubal dasar monetari berdepan dua persoalan besar: adakah inflasi semakin menyimpang daripada sasarannya, dan adakah aktiviti ekonomi berada di atas atau di bawah paras mampan? Peraturan Taylor menggabungkan jawapan kepada persoalan itu dengan anggaran kadar faedah benar neutral jangka panjang. Hasilnya ialah kadar dasar nominal tersirat untuk set input tertentu.

John Taylor memperkenalkan versi mudah dalam kertas kerja pada tahun 1993. Formula itu menganggarkan dasar Federal Reserve A.S. dari 1987 hingga 1992 berdasarkan inflasi, sasaran inflasi dan jurang antara KDNK benar dengan KDNK potensi. Lembaga Federal Reserve menerangkan persamaan itu sebagai salah satu cara penyelidikan menterjemahkan prinsip umum dasar monetari kepada peraturan ringkas. Rujuk penerangan peraturan Taylor oleh Federal Reserve dan kertas asal Taylor.

Formula ini berguna kerana andaian yang digunakan dapat dilihat. Pembaca boleh melihat bagaimana ukuran inflasi, anggaran jurang output, kadar neutral dan pekali tindak balas mempengaruhi hasilnya. Namun, andaian yang jelas tidak menjadikan jawapannya tunggal atau muktamad: input dan reka bentuk peraturan lain yang munasabah boleh menghasilkan angka berbeza.

Bentuk buku teks yang lazim ialah i = r* + π + 0.5(π − π*) + 0.5x. Di sini, i ialah kadar dasar nominal tersirat, r* ialah anggaran kadar faedah benar neutral jangka panjang, π ialah inflasi, π* ialah sasaran inflasi dan x ialah jurang output. Dalam penanda aras asal Taylor, kedua-dua pekali tindak balas ialah 0.5.

Bahagian r* + π ialah kadar nominal asas: kadar benar neutral ditambah inflasi. Terma 0.5(π − π*) menaikkan atau menurunkan kadar tersirat apabila inflasi berbeza daripada sasaran. Terma 0.5x membuat pelarasan berdasarkan jurang output. Semua kadar dan jurang dalam contoh dinyatakan dalam mata peratusan; jurang output ialah sisihan peratusan output sebenar daripada output potensi.

Penentukuran asal menggunakan kadar benar neutral tetap sebanyak 2% dan sasaran inflasi 2%. Dalam formula asal yang dipaparkan Lembaga Federal Reserve, π merujuk kepada inflasi empat suku tahun; sesetengah variasi menggunakan ramalan inflasi atau ufuk masa yang lain. Perbincangan dasar selepas itu menggunakan spesifikasi, ukuran inflasi, anggaran jurang dan pekali yang berbeza. Jadi, apabila seseorang berkata “peraturan Taylor menunjukkan”, tanyakan versi dan input yang dimaksudkan. Penerangan Federal Reserve tentang peraturan asal menghuraikan pemboleh ubah dan contoh asasnya.

Kadar benar neutral bukan kadar pasaran tertentu yang boleh diperhatikan sekarang. Istilah ini merujuk kepada anggaran kadar benar yang tidak merangsang atau menyekat ekonomi apabila inflasi stabil dan output berada pada paras potensinya. Oleh sebab kadar ini tidak boleh diperhatikan secara langsung, anggarannya bergantung pada kaedah dan tempoh. Jika andaian r* berubah beberapa persepuluh mata peratusan sedangkan komponen lain kekal, hasil peraturan turut berubah sebanyak nilai yang sama.

Katakan pengiraan hipotetikal menggunakan kadar benar neutral 2%, inflasi 3%, sasaran inflasi 2% dan jurang output positif 1%. Apabila nilai itu dimasukkan, hasilnya ialah 2 + 3 + 0.5(3 − 2) + 0.5(1) = 6%. Angka itu ialah kadar dasar tersirat berdasarkan andaian tersebut.

Pengiraan itu boleh dipecahkan kepada beberapa bahagian. Kadar benar neutral ditambah inflasi menghasilkan kadar nominal asas 5%. Inflasi yang satu mata peratusan melebihi sasaran menambah 0.5 mata peratusan, manakala jurang output positif sebanyak 1% menambah 0.5 mata lagi. Kedua-dua pelarasan itu menjadikan hasil keseluruhan 6%.

Jika inflasi berada pada sasaran 2% dan output sama dengan output potensi, kedua-dua terma jurang menjadi sifar. Dengan andaian kadar benar neutral yang sama, formula menghasilkan 2 + 2 = 4%. Input ini direka untuk menunjukkan cara formula berfungsi. Kedua-dua hasil itu tidak menggambarkan ekonomi semasa, menentukan kadar yang wajar di dunia sebenar atau meramalkan langkah bank pusat seterusnya.

Dengan input lain dikekalkan, inflasi yang melebihi sasaran menaikkan kadar tersirat menurut peraturan, manakala inflasi di bawah sasaran menurunkannya. Dalam formula klasik, kenaikan inflasi sebanyak satu mata peratusan turut meningkatkan terma jurang inflasi sebanyak setengah mata. Oleh itu, jumlah tindak balasnya ialah 1.5 mata peratusan. Tindak balas yang melebihi nisbah satu kepada satu ini berkait dengan prinsip Taylor: kenaikan inflasi yang berterusan sepatutnya disambut dengan peningkatan kadar nominal yang cukup besar supaya kadar dasar benar turut naik, jika faktor lain tidak berubah.

Jurang output positif bermaksud output sebenar berada di atas paras mampan yang dianggarkan, lalu menaikkan kadar tersirat dalam versi ini. Jurang negatif menurunkannya. Peraturan ini tidak mengatakan setiap jurang positif mesti menyebabkan kenaikan kadar serta-merta. Ia menunjukkan satu hubungan berdasarkan pekali pilihan; penggubal dasar juga menilai berapa lama tekanan itu mungkin berterusan dan perkara lain yang sedang berubah.

Petunjuk inflasi dan aktiviti ekonomi mungkin bertentangan. Contohnya, inflasi boleh melebihi sasaran sementara output berada di bawah potensinya. Formula memberikan pemberat kepada setiap sisihan lalu menghasilkan satu angka, tetapi pengiraan itu tidak menghapuskan pertukaran dasar atau menentukan cara jawatankuasa patut menimbang ketidakpastian dan masa tindakan.

KDNK potensi tidak boleh diperhatikan secara langsung. Ia ialah anggaran jumlah yang boleh dihasilkan ekonomi secara mampan berdasarkan sumber dan keupayaan pengeluarannya. KDNK sebenar disemak apabila data yang lebih lengkap tiba, dan anggaran KDNK potensi juga boleh berubah. Oleh sebab jurang output ialah perbezaan antara kedua-dua nilai itu berbanding KDNK potensi, semakan pada mana-mana nilai boleh mengubah jurang dan kadar yang dikira.

Perbincangan Federal Reserve San Francisco tentang anggaran peraturan Taylor menunjukkan bagaimana versi data KDNK potensi yang berlainan menghasilkan saranan kadar dasar yang berbeza dengan ketara dalam contoh sejarah. Perbincangan itu juga menerangkan bahawa output potensi dan kadar pengangguran semula jadi tidak diukur secara langsung. Oleh itu, pengiraan hari ini menggunakan data yang telah disemak mungkin berbeza daripada nilai yang boleh dikira oleh penggubal dasar pada masa sebenar.

Jurang output juga bukan kadar pertumbuhan KDNK. Ia membandingkan paras output sebenar dengan paras output potensi. Dua suku tahun dengan pertumbuhan 2% boleh mempunyai jurang berbeza jika paras output sebelumnya dan anggaran output potensi tidak sama. Sesetengah variasi menggunakan jurang pengangguran sebagai ganti jurang output atau menggabungkan kedua-duanya. Ukuran itu tidak boleh saling menggantikan kerana memerlukan anggaran dan pekali yang berbeza. Semak takrif jurang dan versi data apabila membaca sesuatu angka.

Federal Reserve tidak menetapkan kadar dasarnya secara mekanikal dengan memasukkan data terkini ke dalam satu formula Taylor. Lembaga Federal Reserve menyatakan bahawa penggubal dasar mempertimbangkan banyak input, termasuk jangkaan inflasi dan output, keadaan kewangan, komposisi pasaran buruh, perkembangan di luar negara dan peristiwa khusus. Peraturan ringkas itu juga tidak merangkumi dasar kunci kira-kira atau komunikasi tentang hala tuju dasar pada masa hadapan.

Peraturan dasar ialah penanda aras untuk menjelaskan pilihan, membandingkan pendekatan sistematik dan menjadikan andaian lebih jelas. Peraturan ini boleh membantu menilai sama ada laluan dasar yang dicadangkan bertindak balas terhadap inflasi atau kelonggaran ekonomi dengan lebih atau kurang kuat daripada sesuatu peraturan. Namun, formula yang dipilih bukan komitmen, sasaran kadar rasmi atau bukti bahawa keputusan terdahulu betul atau salah.

Penerangan Federal Reserve menghuraikan manfaat dan batasan peraturan ringkas. Spesifikasi alternatif mungkin menggunakan ramalan inflasi dan bukannya inflasi semasa, bertindak balas terhadap pengangguran atau pemboleh ubah lain, dan melaraskan kadar secara beransur-ansur. Panduan asas Federal Reserve San Francisco turut membentangkan formula itu sebagai panduan untuk memikirkan pertukaran dasar, bukannya peraturan yang diikuti Fed secara nyata.

Pertama, jangan kelirukan kadar dasar nominal i dengan kadar benar neutral r*. Formula menambah inflasi kepada kadar benar neutral untuk menghasilkan kadar nominal asas, kemudian melaraskannya berdasarkan inflasi dan aktiviti ekonomi. Kedua, jangan anggap setiap peraturan Taylor menggunakan IHP keseluruhan, sasaran inflasi yang sama atau pekali asal 0.5. Variasi formula boleh menggunakan inflasi PCE teras, ramalan, pengangguran atau anggaran kadar neutral yang lain.

Ketiga, jangan anggap jurang output ialah data rasmi yang tidak mempunyai ketidakpastian. Nilainya bergantung pada anggaran output potensi dan boleh disemak. Keempat, jangan bandingkan dua kadar hasil pengiraan tanpa mengetahui sama ada tempoh, indeks harga, ukuran jurang, andaian kadar neutral dan pekalinya sepadan.

Akhir sekali, formula boleh menghasilkan kadar di bawah sifar walaupun bank pusat berdepan had praktikal tentang sejauh mana kadar dasar konvensional boleh diturunkan. Hasil negatif tidak semestinya bermaksud pengiraan itu salah. Ia menunjukkan bahawa formula ringkas tersebut tidak merangkumi alat, kekangan atau tindak balas dasar lain di luar reka bentuknya.

Apabila melihat sesuatu anggaran kadar, kenal pasti versi peraturan yang digunakan, siri dan tempoh inflasi, sasaran inflasi, andaian kadar benar neutral, ukuran jurang dan versi datanya. Kemudian semak sama ada hasil itu disebut sebagai penanda aras model, anggaran sejarah atau ramalan. Setiap label menjawab persoalan yang berbeza.

Anggaran peraturan Taylor boleh menyusun perbincangan tentang hubungan inflasi dan aktiviti ekonomi dengan kadar dasar. Namun, ia tidak mendedahkan penilaian dalaman bank pusat, menetapkan nilai KDNK potensi yang tidak pasti atau menggantikan keseluruhan rangka kerja dasar. Untuk konsep berkaitan, lihat panduan tentang jurang output, kadar federal funds dan kadar prime serta inflasi keseluruhan dan inflasi teras.

Panduan ini membincangkan penanda aras dasar monetari A.S. Ia tidak mengira kadar dasar semasa, meramalkan sesuatu keputusan atau mengesyorkan produk kewangan.