Mengapa import ditolak daripada KDNK? Penjelasan formulanya

Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) mengukur nilai barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan di Amerika Syarikat dalam suatu tempoh. Dalam pendekatan perbelanjaan, rumusnya ialah KDNK = C + I + G + X − M. C ialah penggunaan, I ialah pelaburan, G ialah penggunaan dan pelaburan kasar kerajaan, X ialah eksport, manakala M ialah import. [Takrif KDNK oleh BEA]({source:beaGrossDomesticProduct}) menekankan lokasi pengeluaran serta prinsip supaya input perantaraan tidak dikira berulang kali.

Perbelanjaan isi rumah, perniagaan dan kerajaan boleh merangkumi pembelian barangan serta perkhidmatan import. Jika semua perbelanjaan itu dijumlahkan tanpa pelarasan import, sebahagian pengeluaran yang berlaku di luar Amerika Syarikat turut masuk dalam jumlah. Oleh itu, M ditolak daripada perbelanjaan pembelian domestik. [Penerangan BEA tentang pendekatan perbelanjaan untuk mengukur KDNK]({source:beaExpenditureApproach2025}) menerangkan sebabnya.

Ini ialah pelarasan perakaunan untuk menyelaraskan KDNK dengan sempadan pengeluaran geografinya, bukannya penalti terhadap perdagangan atau pembelian dari negara lain. Sama ada import berguna kepada pengguna atau perniagaan ialah soalan yang berbeza. Soalan KDNK lebih khusus: bahagian nilai yang manakah dihasilkan di Amerika Syarikat?

Banyak data perbelanjaan menunjukkan jumlah yang dibeli, tetapi tidak semestinya menunjukkan sama ada setiap produk akhir dibuat di Amerika Syarikat atau di luar negara. Contohnya, data jualan runcit mungkin tidak mengenal pasti setiap unit sebagai barangan domestik atau import. Data inventori juga boleh menggabungkan barangan daripada kedua-dua sumber. Maka pendekatan perbelanjaan bermula dengan jumlah yang merangkumi kedua-duanya, kemudian menggunakan data import untuk mengeluarkan bahagian yang mewakili pengeluaran asing.

Huruf M bukan semua perbelanjaan penduduk Amerika Syarikat di luar negara dan bukan angka yang ditambah atau ditolak berdasarkan penilaian baik atau buruk. M ialah ukuran import barangan dan perkhidmatan mengikut perakaunan BEA. Penolakan itu menyelaraskan jumlah perbelanjaan dengan soalan tentang pengeluaran domestik. Sebab itu kenaikan penggunaan dan import pada masa yang sama tidak dengan sendirinya memberitahu perubahan dalam pengeluaran Amerika Syarikat.

Rumus itu juga tidak menyatakan bahawa semua perbelanjaan di dalam negara ialah pengeluaran domestik. Ia cara praktikal untuk menganggarkan KDNK apabila data perbelanjaan tidak mengenal pasti asal setiap pembelian. Apabila lebih banyak data tersedia, BEA turut menggunakan pendekatan pendapatan dan pengeluaran untuk memperluas analisis.

Anggap secara hipotesis seorang pengguna di Amerika Syarikat membayar 100 dolar AS untuk barangan yang dihasilkan sepenuhnya di luar negara. Untuk memudahkan contoh sahaja, andaikan nilai barangan import itu ialah 80 dolar AS dan perkhidmatan pengangkutan serta pengedaran di Amerika Syarikat — seperti penghantaran domestik, penyimpanan dan peruncitan — bernilai 20 dolar AS. Nisbah ini bukan gambaran bagi setiap pembelian, dan contoh ini tidak merangkumi cukai atau komponen lain.

Perbelanjaan penggunaan merangkumi keseluruhan harga pembelian, iaitu 100 dolar AS. Ukuran import merangkumi 80 dolar AS yang mewakili nilai barangan yang dihasilkan di luar negara. Dalam pengiraan ringkas ini, menolak 80 daripada 100 meninggalkan 20 dolar AS bagi perkhidmatan pengedaran yang dihasilkan di Amerika Syarikat. BEA menyatakan bahawa barangan import itu sendiri dikecualikan daripada KDNK tetapi margin kasar daripada pengedarannya dimasukkan; [FAQ 367 BEA]({source:beaImportMarginsFaq367}) menerangkan layanan ini.

Contoh ini tidak bermaksud pelarasan dibuat pada resit setiap kedai. Data akaun nasional dikumpulkan dan dianggarkan secara agregat; nilai import tidak dipadankan secara manual dengan setiap resit runcit. Angka ini bertujuan menjelaskan perbezaan antara pengeluaran asing dengan perkhidmatan domestik.

<!-- learn:illustration -->

Produk yang dijual di Amerika Syarikat boleh menggabungkan komponen import, tenaga kerja tempatan, perkhidmatan perniagaan dan pengedaran domestik. Sebagai gambaran, bayangkan sebuah kilang di Amerika Syarikat memasang peralatan menggunakan komponen yang dibuat di luar negara. Harga produk siap boleh dimasukkan dalam penggunaan atau pelaburan, manakala nilai komponen import direkodkan sebagai import. Penolakan M mengelakkan nilai pengeluaran asing bagi komponen itu daripada dikira sebagai pengeluaran Amerika Syarikat.

Nilai yang diwujudkan di Amerika Syarikat — seperti reka bentuk, pemasangan, pembaikan atau jualan tempatan — masih boleh termasuk dalam KDNK. Jadi, penggunaan input import tidak menjadikan keseluruhan produk siap sebagai keluaran asing dan tidak bermaksud semua perbelanjaan syarikat ditolak daripada KDNK. [Bab 2 NIPA Handbook BEA]({source:beaNipaHandbookFundamentals}) menerangkan sempadan akaun serta layanan terhadap pengeluaran domestik dan input perantaraan.

Dalam data agregat, setiap input import tidak semestinya dapat dipadankan dengan satu produk siap. Fahami penolakan M sebagai pelarasan kepada jumlah perbelanjaan menggunakan jumlah import, bukannya pengiraan tepat sumbangan setiap peralatan atau syarikat.

Jika perniagaan mengimport barangan dan menambahkannya ke dalam inventori, import itu direkodkan dalam M. Dalam tempoh yang sama, penambahan inventori direkodkan sebagai sebahagian daripada pelaburan I. Dalam keadaan ringkas apabila barangan import masuk ke inventori dalam tempoh yang sama dan tiada perubahan lain, kedua-dua komponen boleh saling mengimbangi dalam pengiraan KDNK: inventori yang bertambah ialah pembelian dalam tempoh itu, tetapi barangan tersebut dihasilkan di luar negara.

Dalam kes pertama FAQ 1480 BEA, import meningkat $500 dan penambahan kasar inventori berjumlah $500. Pada masa yang sama, inventori bernilai $350 yang terdiri daripada barangan yang dihasilkan dan ditambah pada tempoh sebelumnya dikeluarkan; maka pelaburan inventori bersih meningkat $150. Perbelanjaan penggunaan peribadi meningkat $200 dan pelaburan tetap swasta meningkat $150. Jumlah pembelian domestik kasar meningkat $500, sama dengan kenaikan import, lalu perubahan KDNK ialah sifar. Dalam kes kedua, perbelanjaan kerajaan untuk penyelidikan dan pembangunan berkurang $150, menyebabkan KDNK turun $150. [Bab 7 NIPA Handbook BEA]({source:beaNipaInventoryChapter7}) menerangkan ukuran perubahan inventori. {source:beaImportInventoryFaq1480}

Masa catatan juga penting. Import dan pengumpulan inventori mungkin direkodkan dalam tempoh yang sama, sedangkan jualan atau pengeluaran daripada inventori berlaku pada tempoh lain. Oleh itu, data import suku tahunan sahaja tidak memberitahu berapa banyak barangan dijual kepada pengguna dalam suku yang sama atau berapa banyak pengeluaran tempatan berlaku.

Tidak semestinya. Jika M meningkat dan semua komponen lain dalam rumus kekal sama sepenuhnya, kenaikan import itu memberi sumbangan negatif dalam pengiraan. Namun, data import sahaja tidak menunjukkan bahawa komponen lain tidak berubah. Penggunaan, inventori, pelaburan tetap, perbelanjaan kerajaan dan eksport boleh berubah pada masa yang sama.

Sebagai contoh hipotesis yang ringkas, jika perniagaan mengimport barangan lalu menambahkannya ke inventori dan pelaburan inventori naik sebanyak nilai yang sama, kedua-dua perubahan boleh saling mengimbangi. Jika perbelanjaan domestik lain turut menurun, KDNK mungkin jatuh; jika komponen lain meningkat secukupnya, KDNK masih boleh meningkat. FAQ 1480 BEA menunjukkan bahawa kesan keseluruhan bergantung pada perbelanjaan dan perubahan inventori yang lain, bukan baris M sahaja.

Oleh itu, kenyataan dalam keluaran data bahawa “import meningkat dan menolak KDNK” merujuk kepada sumbangan perakaunan baris import bagi tempoh itu. Untuk mengetahui sama ada KDNK keseluruhan naik atau turun, semak semua komponen dan perubahan bersih serta bezakan sumbangan perakaunan daripada penjelasan sebab ekonomi.

Eksport X ialah barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan di Amerika Syarikat lalu dibeli oleh pihak di luar negara, jadi ia merupakan permintaan terhadap pengeluaran domestik. Import M ialah pembelian barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan di luar negara; nilainya ditolak supaya pengeluaran asing tidak dikira sebagai KDNK Amerika Syarikat. X − M ialah eksport bersih, salah satu komponen rumus perbelanjaan.

Imbangan perdagangan membandingkan eksport dengan import mengikut takrif statistik perdagangan. Defisit perdagangan tidak sama dengan penurunan KDNK dan lebihan perdagangan tidak menjamin pertumbuhan. Penggunaan, pelaburan dan perbelanjaan kerajaan boleh merangkumi pembelian domestik dan import. Oleh itu, baca semua komponen KDNK bersama-sama dan jangan anggap X − M sebagai markah keseluruhan ekonomi.

Akaun semasa lebih luas daripada imbangan perdagangan kerana selain perdagangan barangan dan perkhidmatan, akaun itu merangkumi komponen pendapatan dan pindahan tertentu. Untuk membandingkan ukuran tersebut, baca akaun semasa berbanding imbangan perdagangan.

Mula-mula kenal pasti tempoh dan versi data, kemudian semak sama ada angka itu nominal atau benar. Selepas itu, periksa C, I, G, X dan M secara berasingan. Apabila import berubah, lihat sama ada inventori bertambah atau berkurang serta sama ada penggunaan, pelaburan tetap, perbelanjaan kerajaan atau eksport bergerak ke arah bertentangan.

Bezakan perbelanjaan untuk produk, perubahan inventori, input import dan nilai tambah domestik. Semua ini berkaitan tetapi bukan ukuran yang sama. Jangan simpulkan daripada tajuk tentang kenaikan import bahawa pengeluaran tempatan atau KDNK semestinya jatuh; semak sumbangan keseluruhan dan gunakan data daripada versi yang sama.

Untuk perbezaan antara hasil jualan dengan nilai tambah, baca output kasar berbanding KDNK: di mana pengeluaran perantaraan dikira?. Hubungan antara inventori dan jualan akhir diterangkan dalam pelaburan inventori dan KDNK. Untuk ukuran luar negara, baca akaun semasa berbanding imbangan perdagangan.