Hukum Okun: pertumbuhan KDNK dan pengangguran

Apabila pengeluaran meningkat, perniagaan lazimnya memerlukan lebih banyak jam kerja atau pekerja; apabila pengeluaran merosot, permintaan terhadap buruh boleh menjadi lemah. Hukum Okun merumuskan kecenderungan statistik bahawa pertumbuhan keluaran yang lebih pantas biasanya seiring dengan perubahan kadar pengangguran yang lebih kecil atau penurunan kadar itu. Namanya merujuk kepada ahli ekonomi Arthur Okun. Pada 1962, beliau membandingkan pertumbuhan keluaran benar dengan perubahan kadar pengangguran, dan turut mengkaji jurang antara keluaran sebenar dengan keluaran potensi serta antara pengangguran sebenar dengan kadar rujukannya. Maka sejak awal lagi, idea ini mempunyai beberapa cara pengukuran, bukannya satu formula sejagat. {source:frbStLouisOutputUnemployment2013}

Perkataan “hukum” boleh mengelirukan jika difahami sebagai aturan alam. Kajian Okun menunjukkan hubungan empirikal: ringkasan statistik tentang cara dua ukuran bergerak bersama dalam data tertentu. Hubungan itu selaras dengan intuisi bahawa ekonomi yang menghasilkan lebih sedikit barangan dan perkhidmatan lazimnya mempunyai permintaan buruh yang lebih lemah, tetapi ia tidak membuktikan bahawa setiap perubahan keluaran dengan sendirinya menyebabkan perubahan pengangguran tertentu. Ia memberi titik permulaan untuk analisis, bukan jawapan automatik.

Bentuk pertumbuhan membandingkan kadar pertumbuhan KDNK benar dengan perubahan kadar pengangguran dalam tempoh yang sama. Secara ringkas, model boleh ditulis begini: perubahan pengangguran = pemalar − β × pertumbuhan KDNK benar + ralat. Jika β positif, pertumbuhan keluaran yang lebih tinggi dikaitkan dengan perubahan pengangguran yang lebih rendah, dengan faktor lain tidak berubah. Unit β biasanya ialah mata peratusan perubahan pengangguran bagi setiap satu mata peratusan pertumbuhan keluaran. Semak sama ada pertumbuhan suku tahunan dinyatakan pada kadar tahunan dan sama ada perubahan kadar pengangguran diukur dalam mata peratusan.

Bentuk jurang membandingkan keluaran sebenar dengan anggaran keluaran potensi, serta pengangguran sebenar dengan anggaran kadar rujukan. Jurang keluaran positif bermaksud paras keluaran berada di atas potensi yang dianggarkan; jurang pengangguran ialah kadar sebenar ditolak kadar rujukan. Satu bentuk persamaan ialah jurang pengangguran = −β × jurang keluaran + faktor lain. Keluaran potensi dan kadar rujukan tidak boleh diperhatikan secara langsung. Federal Reserve menerangkan bahawa jurang keluaran bergantung pada anggaran laluan pengeluaran yang mampan, dan anggaran itu boleh berubah mengikut kaedah serta andaian. {source:frbMishkinPotentialOutput2007}

Pekali dalam dua bentuk ini tidak boleh ditukar ganti begitu sahaja. Bentuk pertumbuhan mengaitkan pertumbuhan keluaran bagi sesuatu tempoh dengan perubahan pengangguran dalam tempoh itu; bentuk jurang mengaitkan dua sisihan daripada nilai rujukan. Pemboleh ubah, ufuk masa, unit dan kaedah anggaran berbeza. Pekali daripada satu bentuk tidak terus menjawab soalan bagi bentuk yang lain, apatah lagi bagi negara atau tempoh yang berlainan.

Katakan, semata-mata untuk menunjukkan pengiraan, jurang keluaran ialah +2%. Dalam contoh ini, paras keluaran sebenar berada 2% di atas keluaran potensi yang diandaikan. Tetapkan β rekaan sebanyak 0.5 mata peratusan jurang pengangguran bagi setiap kenaikan satu mata peratusan jurang keluaran. Maka jurang pengangguran dalam model ialah −0.5 × 2 = −1 mata peratusan. Jika kadar pengangguran rujukan yang juga rekaan ialah 5%, ilustrasi model itu menghasilkan 4%: 5% ditolak satu mata peratusan.

Semua angka ini direka untuk menerangkan tanda dan unit, bukan dapatan kajian, purata empirikal, data semasa atau ramalan. Jurang keluaran +2% tidak bermaksud KDNK tumbuh 2% dalam tempoh itu; maksudnya paras keluaran 2% lebih tinggi daripada anggaran potensinya. Perubahan daripada 5% kepada 4% ialah penurunan satu mata peratusan. Secara relatif kepada kadar awal 5%, penurunannya ialah 20%. Peratus mengukur bahagian relatif, manakala mata peratusan membandingkan dua angka yang dinyatakan sebagai peratus.

Keluaran bergantung pada bilangan pekerja, jam kerja dan produktiviti. Jika pekerja yang sama menghasilkan lebih banyak bagi setiap jam, KDNK benar boleh meningkat tanpa pertambahan pekerja pada kadar yang sama. Sebaliknya, perniagaan mungkin mengekalkan pekerja tetapi mengurangkan jam apabila permintaan lemah. Ada majikan yang terus mengekalkan pekerja berpengalaman ketika kemerosotan sementara sambil menunggu permintaan pulih; amalan ini kadangkala disebut pengekalan tenaga kerja. Oleh itu, keluaran, bilangan pekerja dan jam kerja boleh bergerak pada kelajuan yang berlainan.

Komposisi industri turut penting. Pembuatan, perkhidmatan dan tenaga mempunyai pola jam, produktiviti serta pengambilan pekerja yang berbeza. Kemasukan atau keluarnya seseorang daripada tenaga buruh juga boleh mengubah kadar pengangguran tanpa perubahan keluaran yang sepadan. Dalam ukuran BLS Amerika Syarikat, seseorang biasanya dikira menganggur jika tiada pekerjaan, sedang mencari kerja secara aktif dan tersedia untuk bekerja; mereka yang tidak memenuhi definisi tenaga buruh tidak termasuk dalam pengangka atau penyebut kadar rasmi. Definisi negara lain mungkin berbeza. {source:blsCpsConcepts} {source:blsGovernmentMeasuresUnemployment}

Pengalaman pada 2009 menunjukkan sebab produktiviti perlu diperhatikan. Analisis Federal Reserve Bank of San Francisco mengkaji tempoh apabila firma dapat mengekalkan keluaran pada paras yang agak stabil sambil mengurangkan pekerja; pertumbuhan produktiviti yang pesat menjadi salah satu penjelasan utama bagi penyimpangan daripada hubungan yang dijangka. Ini ialah analisis episod tertentu di Amerika Syarikat, bukannya bukti bahawa produktiviti sentiasa menerangkan setiap kejutan pengangguran. {source:frbsfOkunSurprise2009}

Pengambilan atau pemberhentian pekerja tidak semestinya berlaku pada suku yang sama dengan perubahan pesanan atau pengeluaran. Pengurus mungkin menunggu sebelum membuka jawatan, menambah jam pekerja sedia ada, atau mengurangkan jam sebelum memberhentikan pekerja. Apabila jualan pulih, majikan boleh menambah jam dahulu dan hanya mengambil pekerja selepas yakin pemulihan akan berterusan. Oleh sebab kelewatan ini, perbandingan suku ke suku boleh kelihatan berbeza daripada perbandingan tahunan atau purata beberapa tahun.

Kemelesetan dan pemulihan juga tidak semestinya saling mencerminkan. Semasa kemerosotan mendadak, pengangguran mungkin meningkat selepas keluaran mula lemah. Dalam pemulihan, keluaran boleh pulih sebelum pengambilan pekerja, atau firma boleh memanggil pekerja kembali dengan cepat. Analisis Federal Reserve Bank of San Francisco tentang penyimpangan daripada Hukum Okun membandingkan data yang tersedia pada masa itu dengan data yang telah disemak. Semakan tersebut mengubah sebahagian tanggapan bahawa hubungan itu tiba-tiba terputus; penyimpangan sementara juga berlaku dalam episod kitaran perniagaan yang lain. {source:frbsfOkunDeviations2014}

Anggaran pekali boleh berbeza mengikut negara, wilayah, industri utama, ciri tenaga buruh, tempoh, takrif KDNK, kekerapan data dan cara pertumbuhan dikira. Pasaran buruh yang lebih fleksibel dari segi jam mungkin menyesuaikan jam dahulu; pasaran lain mungkin lebih cepat mengubah bilangan pekerja. Perubahan penyertaan tenaga buruh dan penghijrahan boleh mempengaruhi kadar pengangguran. Kajian Federal Reserve Bank of St. Louis mendapati variasi antara negeri dan wilayah di Amerika Syarikat; oleh itu, satu pekali nasional tidak semestinya mewakili setiap kawasan. {source:frbStLouisOutputUnemployment2013}

Keluaran potensi dan kadar pengangguran rujukan juga merupakan anggaran, bukannya nilai yang diperhatikan secara langsung. Tiada alat yang mengukur secara terus berapa banyak ekonomi boleh mengeluarkan secara mampan tanpa tekanan yang tidak diingini atau berapa kadar pengangguran “biasa”. Kaedah statistik, semakan data dan andaian yang berbeza boleh mengubah anggaran potensi atau kadar rujukan. Maka, jurang bagi tempoh lampau juga boleh berubah apabila anggaran dikemas kini. Ucapan Federal Reserve tentang pengukuran keluaran potensi menekankan bahawa kaedah yang munasabah boleh memberikan anggaran yang berlainan. {source:frbMishkinPotentialOutput2007}

Hukum Okun menggambarkan pergerakan bersama secara purata, bukannya eksperimen yang mengasingkan satu punca. Keluaran boleh mempengaruhi keperluan pekerja, tetapi tenaga kerja, produktiviti, dasar, permintaan dan kejutan lain juga boleh mempengaruhi keluaran. Jika dua pemboleh ubah bergerak bersama dalam satu sampel, itu sahaja tidak menjelaskan arah sebab-akibat atau memastikan pola yang sama akan berulang.

Data ekonomi turut disemak. Anggaran awal KDNK dibuat berdasarkan maklumat yang belum lengkap dan boleh berubah; tinjauan tenaga buruh pula mempunyai takrif dan ketidakpastian pengukuran tersendiri. Oleh itu, penganalisis yang menggunakan data yang tersedia pada masa itu mungkin mendapat gambaran berbeza daripada penganalisis yang melihat siri yang telah disemak. Kajian Federal Reserve Bank of San Francisco menunjukkan semakan data boleh mengubah tafsiran episod kemelesetan Amerika Syarikat. Hubungan ini boleh menjadi salah satu input ramalan, tetapi sesuatu ramalan perlu menyatakan andaian, ufuk dan julat ketidakpastiannya. {source:frbsfOkunDeviations2014}

Apabila melihat carta atau dakwaan seperti “pertumbuhan tertentu menurunkan pengangguran sebanyak sekian”, tanya dahulu bentuk persamaannya: bentuk pertumbuhan atau bentuk jurang? Pastikan pemboleh ubah dan unitnya sepadan. Adakah pertumbuhan KDNK benar dikira berbanding suku sebelumnya, tahun sebelumnya atau trend? Adakah perubahan pengangguran dinyatakan dalam mata peratusan? Bagi bentuk jurang, bagaimana keluaran potensi dan kadar pengangguran rujukan dianggarkan? Adakah ukuran yang digunakan kadar rasmi atau ukuran penggunaan buruh yang lebih luas?

Semak juga tempoh, kekerapan, geografi, sampel dan versi data. Adakah anggaran itu untuk Amerika Syarikat, sesuatu wilayah atau negara lain? Adakah tempoh tersebut merangkumi kemelesetan atau pemulihan? Adakah datanya masa nyata atau telah disemak? Untuk memahami konsep berkaitan, baca jurang keluaran dan KDNK potensi, kadar pengangguran U-3 dan U-6, serta KDNK nominal dan benar. Konsep ini membantu menentukan sama ada dakwaan tersebut membandingkan ukuran yang setara.

Jika takrif, tanda dan ufuk masa tidak diterangkan, pekali yang disebut belum cukup untuk meramalkan perubahan pengangguran. Anggap Hukum Okun sebagai rumusan empirikal bersyarat: ia membantu mengemukakan soalan tentang kaitan antara keluaran dengan pasaran buruh, manakala jawapan berangka bergantung pada data dan konteks.